Absolwenci

Bartek, Matematyka i Fizyka

Wed, 02 Sep 2020 13:22:46 GMT

Byłem uczestnikiem kursu Sikory w roku szkolnym 2019/2020. Ostatnia klasa liceum, tzw. "maturalna" będzie dla mnie niezapomnianym rokiem, ponieważ spędziłem setki godzin przed biurkiem przygotowując się do egzaminu dojrzałości, które zdecydowanie się opłaciły. 83% z fizyki i 92% z matematyki rozszerzonej pozwoliło mi wybrać się na kierunek o którym marzyłem - Automatykę i Robotykę na PW.
Zapisując się na kurs, zastanawiałem się ile tak naprawdę mi pomoże. Już od pierwszych zajęć byłem w stanie zauważyć, że podejście nauczycieli jest bardzo profesjonalne. Sposób nauczania również wywarł na mnie spore wrażenie - m.in. wypisywanie w podpunktach algorytmu rozwiązywania zadań, które było niebywale skuteczne. Dodatkowo nauczyciele pokazują wiele trików, które można wykorzystać przy rozwiązywaniu zadań na maturze. Matury Sikory są również pomocne, dzięki nim uczeń jest w stanie przyzwyczaić się do techniki jaką sobie obierze (na przykład, najpierw robi zadania proste, potem dopiero trudniejsze) i wchodzi na prawdziwy egzamin z mniejszym stresem.
Niemniej jednak uważam, że kurs jest dla osób, które CHCĄ się sumiennie uczyć. Mało kto osiągnie znakomite wyniki z rozszerzeń jedynie chodząc w weekendy na zajęcia. Zdecydowaną większość wysiłku trzeba włożyć w tygodniu, rozwiązując po szkole zadania domowe, bądź przygotowując się do matur Sikory.
Podsumowując, zapisanie się na kurs Sikory było dla mnie najlepszym wyborem. Cena kursu jest korzystna (3 godziny w tygodniu na zajęciach prywatnych z matematyki bądź fizyki kosztowałoby mnie kilka razy więcej), sposób nauczania, tak jak wcześniej wspominałem, bardzo skuteczny. Czego więcej oczekiwać? Polecam! :)

MARIA CHEMIA

Tue, 22 Aug 2017 14:02:00 GMT

OPERACJA: NOWY POCZĄTEK

Od dziecka nie miałam problemów z nauką, przychodziło mi to jakoś naturalnie, wiedziałam, że muszę się uczyć, żeby w przyszłości móc spełniać swoje marzenia. A marzenia mam odważne. Z takim nastawieniem rozpoczęłam okres nauki w liceum. Na początku radziłam sobie całkiem nieźle, znowu byłam „na szczycie”, jednak łapałam wiele srok za ogon, nie skupiając się na tym, co dla mnie naprawdę ważne – na biologii i chemii. Do zbliżającej się matury podchodziłam z zadziwiająco lekkim nastawieniem – stresowałam się, oczywiście, jak każdy, ale sądziłam, że jakoś dam radę. Przecież uczyłam się tak jak zawsze, miałam całkiem dobre oceny, a na małe niedociągnięcia przymykałam oko.
Jednak, jak się okazało w maju, mój dotychczasowy sposób nauki zawiódł (przynajmniej jeśli chodzi o biologię i chemię) i 5 lipca, przy odbiorze wyników, czekało mnie ogromne rozczarowanie. Nie mogę powiedzieć, żebym maturę zdała słabo, lecz niewystarczająco dobrze, by dostać się na wymarzony kierunek studiów.

Po opłakaniu mojej porażki, stanęłam przed wielkim dylematem – czy rozpoczynać studia na innym kierunku, na który się dostałam, czy poświęcić rok na solidne przygotowania i poprawić maturę. Znacznie prostszym rozwiązaniem byłoby pójść na inne studia, ale zadecydowały marzenia. Postanowiłam dać sobie drugą szansę i zawalczyć o przyszłość. I tak, po najdłuższych i najsmutniejszych wakacjach mojego życia, rozpoczęłam znów przygotowania do matury, jednak teraz w nowej jakości (stąd tytuł moich wspomnień).
Przede wszystkim zmieniłam strategię nauki – największy nacisk położyłam na rozwiązywanie zadań maturalnych i ćwiczeniowych. Nie było dnia, żebym nie rozwiązywała zadań, czy to z biologii, czy to z chemii. Do tej pory najważniejsza była dla mnie teoria, w tym roku postawiłam na praktykę. Przed maturą rozwiązałam dosłownie tysiące zadań.
Najbardziej zależało mi na poprawie egzaminu z chemii, bo ten poszedł mi najsłabiej. Zdawałam sobie jednak sprawę, że w domu będzie mi ciężko zmobilizować się do wytężonej pracy, dlatego postanowiłam zapisać się na zajęcia przygotowujące do matury z chemii. Spośród kilku ofert wybrałam Kurs Sikory, ponieważ wydawał mi się najbardziej rzetelny i profesjonalny i, co najważniejsze, gwarantował sukces jedynie przy solidnej, samodzielnej pracy uczestników, co mi odpowiadało.

Po roku przygotowań, dojeżdżania co weekend do Warszawy, muszę przyznać, że się nie zawiodłam. Na kursie spotkałam naprawdę wybitną Panią Profesor, która umiała w sposób niezwykle przystępny wyjaśnić człowiekowi zawiłości chemii, nawet na poziomie akademickim. Potrafiła też odpowiedzieć na każde pytanie i wątpliwość kursanta, sięgając do źródła problemu, nikomu nie skąpiła swego czasu, zostając nawet kilkanaście minut po zajęciach, aby pomóc uczestnikowi kursu rozwiązać jakieś zadanie.
Na zajęciach Kursu Sikory uświadomiłam sobie, jak wielkie miałam braki przed poprzednią maturą (nauczyciel chemii w moim liceum nie umiał tak dobrze przekazywać wiedzy), dowiedziałam się rzeczy, o których nie miałam pojęcia i zrozumiałam to, co do tej pory było dla mnie w chemii niejasne. Liczne matury i sprawdziany wiedzy, które pisałam podczas kursu nauczyły mnie gospodarować czasem podczas egzaminów i mobilizowały do ciągłego powtarzania materiału i rozwiązywania kolejnych porcji zadań. Po każdym zjeździe uzupełniałam swoje osobiste notatki o nowe wiadomości, które zdobyłam na kursie i rozwiązywałam zadania z kursowych zeszytów i innych zbiorów zadań. Na kursie polecono mi również doskonały podręcznik, w którym mogłam znaleźć odpowiedzi na nurtujące mnie pytania.
W międzyczasie przygotowywałam się również (już samodzielnie) do matury z biologii, a w połowie roku zdecydowałam się pisać również rozszerzenie z polskiego, ponieważ wcześniej pisałam tylko podstawę.

Ten rok nie był czasem łatwym i przyjemnym. Wiele determinacji i samozaparcia wymagała samodzielna mobilizacja do nauki i rozwiązywania zadań, jednak teraz mogę z całą stanowczością powiedzieć, że jestem zadowolona z decyzji, którą podjęłam. Do egzaminów w maju przystąpiłam ze spokojem – byłam dobrze przygotowana, a pod koniec czerwca otrzymałam radosne nowiny. Egzamin z biologii poprawiłam na 93%, polski napisałam na 95%, a najważniejszą dla mnie chemię poprawiłam na 98%! Takie wyniki sprawiły mi ogromną radość i zapewniły spokojną rekrutację na studia – na mój wymarzony kierunek lekarski dostałam się z pierwszej listy. Teraz z niecierpliwością i zaciekawieniem oczekuję rozpoczęcia roku akademickiego. Zdaję sobie sprawę, że czeka mnie jeszcze mnóstwo pracy, ale jestem zdecydowana dać z siebie 100%, gdyż, jak pokazał mi ten ostatni rok przygotowań do matury, wysiłek włożony w zdobywanie wiedzy się opłaca.

Kierunek lekarski oczami studentki

Wed, 17 May 2017 12:08:52 GMT

Kto z Was waha się nad pójściem na kierunek lekarski? A czy ktoś jest już tego pewny? Nie wiem, czy są osoby, które podejmują decyzję o studiowaniu medycyny bez żadnych wątpliwości. Studia te są z pewnością inne niż wszystkie. Na niewielu innych kierunkach jest możliwość zgłębienia tak szerokiej wiedzy o funkcjonowaniu organizmu ludzkiego. Po niewielu innych kierunkach praca może być tak różnorodna. Niewiele innych kierunków daje też możliwość zdobycia zaufania ze strony obcych ludzi – stąd też wynika odpowiedzialność, która nie ciąży na absolwentach innych kierunków w taki sposób, jak na absolwentach kierunku lekarskiego.

Moje pierwsze zajęcia z grupą dziekańską (w moim przypadku była to „Propedeutyka uzależnień” przeprowadzona już we wrześniu) Pani Doktor prowadząca zaczęła od przedstawienia się, powiedzenia paru słów o sobie i o swoim wyborze specjalizacji (a wybór był ciekawy, bo Pani Doktor zajmuje się psychiatrią dziecięcą) i zachęciła nas do tego samego. Każdy z nas po kolei przedstawił się i powiedział o motywach, które nim kierowały przy wyborze kierunku lekarskiego i o ewentualnych planach na przyszłość. Te słowa każdemu z nas zapadły głęboko w pamięć. Wielu z nas wspominało o chęci zyskania pożytecznej pracy, pomocy innym, czucia się potrzebnym i docenianym. Parę osób mówiło o zacięciu naukowym i fascynacji perspektywą pracy laboratoryjnej (faktycznie, ten zapał wciąż w nich jest). Jeszcze inni mówili o pilnej nauce biologii w liceum, przygotowaniach do olimpiad, dla nich medycyna była naturalnym „dalszym ciągiem” edukacji i odwiecznym marzeniem. W wypowiedziach przewijały się historie osób, które podjęły decyzję o kierunku lekarskim dość późno, nieraz zmieniały decyzję albo też walczyły z maturą kilkakrotnie, zanim ostatecznie dostały się na studia. Motywacje były różne i pewnie już teraz, w ciągu 3 lat uległy zmianom. Niezależnie od tego, z naszej małej grupki nikt nie zrezygnował z kierunku, choć niejednej osobie krążyło to po głowie.

SPECYFIKA STUDIÓW MEDYCZNYCH

Przed rozpoczęciem studiów warto zapoznać się ze specyfiką studiowania i samych zajęć z poszczególnych przedmiotów.

Pierwszym, co Was czeka po sprawdzeniu wyników rekrutacji, jest, oczywiście, powiadomienie całej rodziny o przyjęciu na studia. Z doświadczenia wiem, że najlepiej, jeśli wyręczy Was w tym ktoś bliski! Czasem pierwszy wynik rekrutacji okazuje się negatywny. Smutnym uczuciem jest niepewność, czy na pewno uda się dostać na wymarzone studia. Czy nie zabraknie jakiegoś punktu. Pamiętajcie, w postępowaniu kwalifikacyjnym liczy się każdy punkt z biologii, chemii, matematyki czy fizyki (wedle Waszego wyboru maturalnego). Nie wystarczy być dobrym z jednego, dwóch przedmiotów. Musicie zdobyć jak najwyższą liczbę punktów aż z trzech przedmiotów! I stąd ta niepewność, czy uda się dostać na jakiekolwiek miejsca. Jeszcze później żal, że nie złożyło się dokumentów do każdej możliwej uczelni w kraju. Natomiast mnie wynik pierwszej rekrutacji totalnie zaskoczył! Nie wierzyłam, że uda mi się gdziekolwiek dostać na studia i nie spodziewałam się dobrych wieści w dniu ogłaszania wyników rekrutacji. Telefon od rodziców zbił mnie z tropu. Pamiętam, jak cały dzień dochodziłam do siebie po tak niespodziewanej wiadomości. W moim przypadku dostanie się na WUM oznaczało ostateczną decyzję o przeprowadzce do Warszawy na minimum kilka kolejnych lat. W ciągu kilku minut uświadomiłam sobie, ile zmian zajdzie w krótkim czasie i ile już się zmieniło w moich planach na przyszłość.

Wszystkich nowozrekrutowanych czeka wizyta na uczelni, aby złożyć dokumenty – szukanie odpowiedniej sali i czekanie w długiej kolejce, aby w końcu dowiedzieć się, że czegoś brakuje, że należy zrobić kserokopię dowodu albo że przynieśliście dokumenty w teczce plastikowej czarnej, a miała być biała papierowa. Standard. Natomiast po tej krótkiej wizycie kolejnym etapem jest oczekiwanie na list z informacją, na który wydział zostaliście przyjęci.

Koniecznie trzeba wiedzieć, że na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym funkcjonują dwa wydziały lekarskie: pierwszy i drugi. Po zakończonej w lipcu rekrutacji odbywa się losowy przydział studentów na wydziały. Na I wydział trafia około 300 osób, na II – około 100. Jak zaznaczyłam, przyporządkowanie jest losowe i nie można w żaden sposób powiedzieć (przynajmniej na etapie rekrutacji :) ), że któryś z wydziałów jest lepszy bądź gorszy. Mimo wszystko, na I WL krążą żarty o studentach z II WL i odwrotnie. Studia na obu wydziałach różnią się nieznacznie. Są pewne różnice programowe dotyczące rozkładu przedmiotów na różne lata i semestry studiów (np. I WL ma chemię na pierwszym semestrze, a II WL – na drugim), ale większość zajęć, przynajmniej na początkowych latach, odbywa się w tych samych katedrach i zakładach. Problemem, który zniechęca wielu do studiowania na drugim wydziale jest fakt, że zajęcia na dalszych latach odbywają się w szpitalach usytuowanych daleko od centrum miasta. Jest to prawda, chociaż dzieje się tak dopiero od czwartego roku studiów. Z kolei niepodważalnym plusem drugiego wydziału jest to, że studiuje na nim 3 razy mniej studentów, wszyscy się znają i łatwiej jest im współpracować. Studiowania na danym wydziale nie można sobie wybrać, są też trudności ze zmianą. Jedyną opcją jest znalezienie kogoś na wymianę pomiędzy wydziałami. Zdesperowanym polecam spokojne zastanowienie się, czy ta zmiana faktycznie jest konieczna.

Na pierwszym roku spotkacie się z natłokiem zajęć na uczelni i mnóstwem wiedzy do przyswojenia w domu. Przygotowania do matury, choć intensywne i czasochłonne, to były tylko przedbiegi. Im rzetelniej one wyglądały w Waszym przypadku, tym łatwiej nastąpi aklimatyzacja na pierwszym roku studiów. Pamiętajcie, że przygotowując się do matury z biologii, chemii, matematyki lub fizyki, uczycie się dla siebie! Pewnie nieraz słyszeliście tę radę, ale ona naprawdę ma sens i znajduje potwierdzenie już na pierwszym roku studiów medycznych. Również Wasza pamięć poprawia się wprost proporcjonalnie do liczby wiadomości, którą zdobywacie.

Przed pierwszymi zajęciami na studiach, które zaczynają się już we wrześniu (!), warto zapoznać się z przewodnikiem dydaktycznym dostępnym na stronach dziekanatów. Znajdziecie tam szczegółowy spis wszystkich przedmiotów, wymagań i kontakty do poszczególnych zakładów, w których będziecie odbywać zajęcia. Mnie w październiku pozytywnie zaskoczyła informacja, że rozkład zajęć znacznie różni się od tego w szkole – zajęcia są rzadsze, czasem na uczelni spędzało się tylko 2 godziny dziennie albo miało się wolny poniedziałek czy piątek. Z drugiej strony może się zdarzyć dzień, w którym zajęcia odbywają się od 8 rano (histologia) do 8 wieczór (biofizyka), a w środku jest czterogodzinne bezużyteczne okienko. Jednak czas po zakończonych zajęciach i między zajęciami nie jest tak naprawdę czasem wolnym. Trzeba go poświęcać na naukę, bo materiał jest strasznie obszerny!

Któraś z Pań prowadzących ćwiczenia zażartowała kiedyś, że studia medyczne nauczyły jej jednej ciekawej rzeczy – umiejętności przemieszczania się z jednego końca Warszawy na drugi w ekspresowym tempie. Coś w tym jest – budynki użytkowane przez WUM są rozlokowane w różnych częściach miasta: w centrum (Collegium Anatomicum), na Ochocie (Rektorat) oraz na Krakowskim Przedmieściu, Bródnie, Wilanowie, Pradze, Śródmieściu Południowym, Woli etc. Wtedy okazuje się, jak cenne stają się przyjaźnie ze zmotoryzowaną częścią grupy :).

Trzeba wiedzieć, że poza szczególnymi przypadkami, podczas pierwszych dwóch lat studiów lekarskich nie spotkacie się z pacjentem. Aby to mogło kiedyś nastąpić na zajęciach klinicznych, potrzeba jest teoretycznego przygotowania. Nauka anatomii, histologii, fizjologii, patofizjologii i biochemii jest największym zmartwieniem studentów pierwszych lat studiów.

ANATOMIA

Pierwszym wyzwaniem na studiach lekarskich, ale też i na innych medycznych kierunkach, jest nauka anatomii. Znajomość jej jest niezbędna w dalszych latach studiów i praktyki lekarskiej, ponadto anatomia prawidłowa nieraz służy za „chrzest bojowy” nowoprzyjętych na studia medyków.

Tym, co początkowo ekscytuje najbardziej, jest perspektywa zajęć w prosektorium. Część pierwszorocznych przychodzi już na pierwsze zajęcia wyposażona w fartuchy i czepki anatomiczne, pęsety i lateksowe rękawiczki. Jednak czeka ich zaskoczenie, bo pierwszy miesiąc anatomii jest poświęcony na osteologię – naukę o kościach, czyli typowo „suchą” porcję preparatów. Następny miesiąc to nauka o układzie nerwowym i najczęstszymi preparatami są drażniące nos preparaty mózgu. Dopiero w grudniu studenci przeżywają pierwsze spotkanie z całym ciałem ludzkim.

Na zajęcia z anatomii (obowiązkowe! tak samo, jak wszystkie inne zajęcia na uczelni medycznej!) przychodzi się dwa razy w tygodniu plus raz w tygodniu odbywają się wykłady. Po każdym dziale (np. osteologia, ośrodkowy układ nerwowy, głowa i szyja etc.) przeprowadzane jest kolokwium, składające się z części teoretycznej – testu i z praktycznej – szpilek, do których wrócę później.

Podchodząc do matury, miałam wrażenie, że anatomia człowieka jest moją mocną stroną. Jak bardzo się myliłam! Licealna wiedza to absolutna podstawa, niewystarczająca w „prawdziwym życiu”. Aby nie mieć tyłów już od początku pierwszego roku, jeszcze w liceum należy interesować się wszelką możliwą wiedzą anatomiczną! Licealna nauka o tym, że trzustka ma głowę, trzon i ogon, w którym znajdują się wysepki Langerhansa to pikuś – o tym wie każdy. Podobnie z płatami wątroby. Dopiero na studiach dowiadujemy się, że każda część każdego narządu ma określony kształt, unaczynienie i unerwienie oraz widzimy, które narządy otaczają ją z której strony. Okazuje się, że anatomia jest niezgłębionym oceanem informacji, którego nie wyczerpuje nawet pięciotomowy podręcznik.

Anatomia bez wątpienia jest przedmiotem kształtującym charakter. Przy materiale tak obszernym nie jest możliwe, aby umieć wszystko. Nawet najlepszym zdarzają się potknięcia. Warto się na nie przygotować już zawczasu. Często po pierwszych kolokwiach nabywa się świadomość, że „jednak nie jestem taki cudowny, jak wydawało mi się wcześniej”. Od początku prawie wszystkie kolokwia były ustne i nieraz opatrzone złośliwym komentarzem asystenta, co potęgowało efekt. Widok łez w prosektorium był czymś, co po pewnym czasie już nie dziwiło. Wszyscy przez to przechodzą i chyba każdy student zaliczywszy anatomię, ma za sobą porządną lekcję pokory.

Sposobów na naukę jest wiele, lecz jedno jest pewne: liczba godzin spędzona nad Bochenkiem, u niektórych jest niemierzalna. Liczba przerzuconych kartek w atlasach anatomicznych podobnie. Słyszy się czasem od studentów starszych lat stwierdzenie, że „miałem wrażenie, że nie robię nic poza nauką, a w efekcie nic nie umiem”. Dopiero w dalszych latach wszyscy zaczynają zdawać sobie sprawę, że nauka na studiach znacząco różni się od szkoły. Materiał jest chyba tysiąc razy bardziej obszerny, a czas wydaje się kurczyć. Nieraz asystenci (tak nazywa się osoby prowadzące zajęcia z daną grupą; nie są asystentami studentów – pojęcie wywodzi się z dawnych czasów, kiedy zajęcia prowadził Profesor, a asystowali mu młodsi stażem medycy) okazują się nie być wzorowymi „anatomicznymi mentorami” i studenci są niemal zdani sami na siebie.

Podręcznikiem, który może okazać się przydatny w zgłębianiu wiedzy, jest przede wszystkim nieśmiertelny Bochenek, wydawany w niezmienionej treści od wielu lat. Pierwsze wydanie pochodzi z 1909 roku. Co ciekawe, wersje z lat 80. i najnowsza nie różnią się nawet rozmieszczeniem materiału na poszczególnych stronach! Jest to pięciotomowe dzieło, zawierające niemal wszystkie informacje, których moglibyście sobie zażyczyć od podręcznika anatomii. Oprócz dokładnego opisu wszelkich struktur i ich topografii względem innych narządów, szczegółów unaczynienia i unerwienia ich, natkniecie się również na rozwój osobniczy poszczególnych układów i zagadnienia z zakresu historii anatomii. Książka przez niektórych wysławiana, a przez innych odkładana na dalsze miejsce. Ponadto przydatne mogą też być inne podręczniki, np. „Głowa i szyja” prof. Ciszka i „Anatomia prawidłowa” pod red. Prof. Pituchowej. Pomocne w powtórkach przed kolokwiami są też książeczki pod red. Skawiny.

Ostatnio zmian w systemie kolokwiów i egzaminów na WUMie jest niemało. Jeszcze kilka lat temu egzaminy teoretyczne i kolokwia były wyłącznie ustne, od jakiegoś czasu przeprowadza się kolokwia i egzaminy testowe. Jest to i ułatwienie (obiektywna ocena), i utrudnienie (poziom trudności) dla studentów. Rok temu wprowadzono obowiązkową znajomość angielskich nazw struktur anatomicznych, oprócz obowiązujących dotychczas łacińskich i polskich.

Jedno natomiast pozostaje niezmienne od lat – egzamin praktyczny, czyli szpilki. Jest to forma zaliczenia, w której studenci muszą poprawnie nazwać na karcie odpowiedzi (najlepiej po łacinie) struktury anatomiczne, w które jest wbita mała szpilka oznaczona danym numerem. Szpilek takich na egzaminie jest 60. Podchodzi się do nich samodzielnie. Na każdy preparat student ma przeznaczone 30 sekund, po których osoba pilnująca porządku sygnalizuje głośno zmianę i należy przejść do kolejnego stołu z kolejnym preparatem. Bez wątpienia „szpilki” to egzamin dostarczający dużo stresu i emocji.

HISTOLOGIA

Innym ważnym przedmiotem, z którym spotkacie się na pierwszym roku studiów jest histologia, czyli nauka o tkankach. Składa się ona z histologii ogólnej, embriologii i histologii szczegółowej, a egzamin odbywa się w czerwcu – w sesji letniej. Niektórzy ją kochają, a niektórym przysparza wiele problemów związanych z przejściem na kolejne lata studiów. Nie ulega jednak wątpliwości fakt, że na tym, czego nauczycie się na histologii, będziecie bazować jeszcze przez długie lata. Aktualnego spisu podręczników szukajcie w internecie i u asystentów. W liceum uczycie się o tkankach ludzkich i o tkankach roślinnych. Tutaj te roślinne schodzą na dalszy plan, czego zazdroszczą nam nasi koledzy z farmacji. Nauka licealna jest absolutnym minimum, żeby móc zrozumieć, o co w histologii na uniwersytecie medycznym chodzi. Wbrew pozorom nie jest to łatwy przedmiot, wymaga totalnego zaangażowania. Ci, którzy mieli braki w liceum, na pewno odczuwają to wielokrotnie na studiach.

Zajęcia odbywają się jeden raz w tygodniu i są uzupełniane wykładami. Cotygodniowe seminaria zaczynają się od prelekcji, czyli streszczenia przez któregoś z asystentów bieżącego tematu, a kończą na zajęciach praktycznych z asystentami w kilkunastoosobowych grupach. Nauka na studiach wymaga nieco więcej zaangażowania niż ta w szkole – od studentów wymaga się bycia przygotowanym na bieżące zajęcia, więc jeśli ktoś wypracował sobie taki system nauki w liceum, łatwiej odnajdzie się w realiach studiów medycznych. Najpierw nauczycie się szczegółów struktury komórki i specyfiki komórek poszczególnych tkanek, a potem zacznie się zabawa z rysowaniem. Otóż na studiach medycznych wychodzi na jaw, kto nie przykładał się do lekcji plastyki w szkole! Wiele ćwiczeń polega na oglądaniu preparatów konkretnych narządów i tkanek pod mikroskopem, a potem wiernym ich odwzorowaniu w zeszycie. Zależnie od asystenta, na jakiego traficie, cotygodniowe rysowanie będzie od Was wymagało mniej lub więcej wysiłku. Co więcej, rozwijanie zdolności plastycznych czeka Was nie tylko na histologii, ale też na dalszych latach – na parazytologii i patomorfologii. Nie można zapominać o fakcie, że egzamin z histologii składa się, podobnie jak na anatomii, z części teoretycznej i praktycznej. Częścią teoretyczną jest, oczywiście, test, a częścią praktyczną jest rozpoznawanie wycinków poszczególnych tkanek lub narządów pod mikroskopem. Tak więc kredki w dłoń i powodzenia!

Z pozostałych przedmiotów nie czeka Was egzamin, a przynajmniej nie na pierwszym roku. Natomiast nie warto o nich zapominać, bo dostarczają dużej dawki wiedzy, zajmując nieraz niemało czasu. Dla niektórych stają się wręcz pasją i zajęciem przez kolejne lata.

BIOFIZYKA

Zajęcia odbywają się w czteroosobowych grupach. Podczas jednych zajęć każda z grup realizuje inny temat. Wystarczającym źródłem wiedzy jest skrypt publikowany przez uczelnię, ale warto się podeprzeć zalecaną literaturą. Jest to jedno z ostatnich na studiach spotkań z fizyką, obliczeniami, wzorami, ale ta wiedza pozostanie Wam na całe życie. Na zajęciach będziecie mieli prawdopodobnie pierwszą okazję na wykonanie komuś badania USG, spirometrii czy EKG z wyrysowaniem trójkąta Einthovena. Zaliczenie przedmiotu to test, z którym nikt nie wiąże wielkich nadziei, a jednak zdawalność jest bliska 100%.

BIOLOGIA MEDYCZNA

Cotygodniowe seminaria z genetyki należą do przyjemniejszych zajęć na pierwszych latach. Dla tych, którzy solidnie przygotowywali się do matury, dziedziczenie mitochondrialne i choroby genetyczne nie stanowią większego wyzwania. Należy opanować materiał, który opiera się na tym, co zostało wyniesione z liceum. Jest to jednak spojrzenie na pozornie wiadome tematy z medycznej strony. Prawdziwa zabawa zacznie się później – na parazytologii. Nauka o pasożytach wprowadza w ciągły niepokój. Dopiero wtedy dowiadujecie się, jakimi obrzydliwymi robakami i pierwotniakami możecie się zarazić w codziennym życiu, a ile jest tych, które czyhają na Was podczas egzotycznych podróży. Poznajecie (po raz kolejny, dla najlepszych biologów jest to tylko powtórka z liceum) cykle rozwojowe przywr i tasiemców. Po ćwiczeniach i zaliczeniach z pasożytów na pewien czas wszystkich opanowuje mania mycia rąk w każdym możliwym momencie, sprawdzania jakości spożywanego mięsa i niechęć do zagranicznych wyjazdów. Ale to dopiero na kolejnych latach :).

CHEMIA MEDYCZNA

Jest to przedmiot spędzający sen z powiek większości studentów. Powodem, dla którego do nauki chemii jest przykładana tak wielka waga, jest to, że stanowi podwaliny nauczanej w kolejnym roku biochemii. Biochemia z kolei okazuje się wielce przydatna w farmakologii. Cotygodniowe zajęcia rozpoczynają się „rozmową”, czyli odpytywaniem, potem jest kartkówka, aż w końcu wykonujecie doświadczenia dotyczące bieżącego tematu. Z każdej z tych części zbiera się punkty, które pod koniec semestru są podliczane i na ich podstawie można być niedopuszczonym, dopuszczonym lub zwolnionym z testu końcowego. Nieobecności odrabia się pod koniec semestru w wyznaczony dzień. Wszystko perfekcyjnie zorganizowane i dopracowane. Sam program zajęć sporo wykracza poza to, co wiedzą najlepsi z maturzystów. Wiedza wymaga powtórek i usystematyzowania, ale jest to po prostu poszerzenie materiału licealnego, z naciskiem na chemię organiczną. Ci, którym w szkole średniej chemia nie przypadła do gustu muszą poświęcić więcej czasu na powtórkę materiału, którego nie udało im się opanować do maja. Zachęcam więc do skupiania się na chemii organicznej – nie tylko z myślą o maturze!

Najciekawszą częścią ćwiczeń jest bez wątpienia praca w laboratorium. Doświadczenia nie należą do trudnych, ale często są pierwszą okazją do pracy z pipetą pod dygestorium dla OMC Doktorów. O najmniej ciekawą część można się spierać – dla mnie było to cotygodniowe oddawanie sprawozdania z tego, co robiłam w laboratorium.

JĘZYKI OBCE

Zależnie od tego, jaki język wybraliście, przeżycia będą różne. Niektórzy z asystentów czynią z niego najważniejszy przedmiot studiów i nie bez powodu. Pamiętajcie, że wielu z Was teraz się nad tym nie zastanawia, ale im dalej zajdziecie, tym częściej będą Was nachodzić myśli o pracy, studiach, stypendiach czy choćby konferencjach za granicą. Jeszcze nie tak dawno było możliwe zwolnienie się z zajęć z łaciny dla studentów, którzy uczyli się tego języka w liceum. Teraz – zapomnijcie. Każdego czeka nauka deklinacji, odmian czasowników, oboczności od reguły. Chociaż język łaciński w literaturze międzynarodowej już dawno temu został wyparty przez języki nowożytne, to nieraz przekonacie się, że „Nulla est medicina sine lingua latina!”

INNE PRZEDMIOTY

BEZPIECZEŃSTWO I HIGIENA PRACY to przedmiot „niezauważalny”. Składa się z dwóch wykładów i jest zakończony krótką kartkówką. Nie słyszałam, żeby ktoś jej nie zaliczył! Podobnie wygląda PRZYSPOSOBIENIE BIBLIOTECZNE. PROPEDEUTYKA UZALEŻNIEŃ jest kolejnym z „niezauważalnych” przedmiotów. Mimo iż zajęcia wydają się być pożyteczne, nie zauważyłam żadnych pasjonatów przedmiotu. Z kolei WYCHOWANIE FIZYCZNE może być prawdziwą przyjemnością. WUM oferuje szeroką ofertę sposobów zaliczenia przedmiotu – od „zwyczajnej” piłki nożnej, przez zajęcia organizowane przez AZS (trzeba wykupić legitymację członkowską, większość zajęć jest wtedy darmowa dla członków AZS) aż do zimowego wyjazdu w Alpy na narty czy snowboard. Co ciekawe, wpisu do indeksu nie można zdobyć, przepisując przedmiot po przeniesieniu się z innej uczelni albo z innego kierunku. Uczelnia dba o nasze zdrowie i dobrą formę!

PRAKTYKI PIELĘGNIARSKIE

Świetną okazją do poznania pracy w szpitalu są dopiero praktyki pielęgniarskie po pierwszym roku. To od Was zależy, gdzie będziecie je robić – dyskusje nad „miejscem idealnym” toczą się co roku na forach i grupach facebookowych. W większości miejsc nauczycie się wkłuwać w żyłę do pobierania krwi albo wkładania wenflonu, mierzyć ciśnienie metodą Korotkowa, robić opatrunki, karmić chorych – łyżką lub też przez sondę. Jest to pierwsze odpowiedzialne zadanie na Waszej medycznej ścieżce. Okazuje się czasem, że zwykłe poranne podanie lekarstw chorym staje się dużym stresem, kiedy brakuje którejś z tabletek i nie pamiętacie, czy daliście ją właściwemu pacjentowi. Po pierwszym roku i po dużej dawce anatomii chyba wszyscy przeżywają szał na chirurgię. Niezapomnianym przeżyciem okazuje się wtedy poproszenie lekarzy na oddziale o pozwolenie na obejrzenie kilku operacji. Będziecie to potem wspominać przez długie lata, nawet jeśli o pasji chirurgicznej dawno już zapomnicie. Ja na przykład wcześniej nie spodziewałam się, że mózg żywego człowieka aż tak różni się od tego, który widziałam na anatomii!

Pomimo, że praktyki wymagają codziennego wstawania na 7:00 w wakacje, a łatwo jest się wymigać od pewnych obowiązków, warto się do nich przyłożyć. Na kolejnych latach na przedmiotach klinicznych można nabawić się wstydu, kiedy Doktor prowadzący grupę poprosi Was o zmierzenie ciśnienia choremu, jeśli dotychczas szliście na łatwiznę i używaliście tylko automatycznego urządzenia.

KOŁA NAUKOWE

Jak już wspomniałam, pierwsze kroki na studiach to siedzenie w książkach i nauka wielu rzeczy na pamięć. Dla części osób jest to zwyczajnie męczące, bo jeszcze nie widzą przełożenia teorii na praktykę w przyszłości. Natomiast ci, którzy postanowią związać swoją przyszłość z pracą naukową, mają tutaj pole do popisu i możliwość kontynuowania zgłębiania wiedzy z danego przedmiotu na następnych latach. Chyba każdy z zakładów, organizujących zajęcia z przedmiotów podstawowych, daje możliwość uczestniczenia w kole naukowym, pisania prac, publikowania ich i prezentowania przy różnych okazjach. Często członkowie koła kontynuują pracę w zakładzie po studiach – często prowadzą też zajęcia ze studentami, stając się właśnie asystentami, z którymi będziecie mieć zajęcia.

NOWY TRYB STUDIÓW

Musicie zdawać sobie sprawę, że jesteście jednym z pierwszych roczników, który zdobędzie tytuł lekarza tzw. nowym trybem. Oznacza to, że po sześciu latach studiów nie będziecie musieli przechodzić jedenastomiesięcznego stażu podyplomowego, aby mieć prawo wykonywania zawodu, tak, jak to było dotychczas. Pociąga to za sobą szereg zmian, których celem jest umieszczenie pracy wykonywanej na stażu w programie studiów. Dlatego trudno jest teraz dokładnie powiedzieć, jak będą wyglądały Wasze zajęcia np. z fizjologii i patofizjologii, a także zajęcia kliniczne.

FIZJOLOGIA

Do przedmiotów podstawowych stanowiących podstawę dalszej wiedzy zdobywanej na studiach należy fizjologia. Jest to nauka o prawidłowym funkcjonowaniu organizmu. Nauka przedmiotu mówi o zjawiskach, które możemy zaobserwować makroskopowo, ale też i o przenośnikach jonowych w błonach komórkowych, o substancjach chemicznych wydzielanych w najróżniejszych narządach i o stale zmieniającym się potencjale błonowym poszczególnych komórek. Była o tym mowa w liceum, ale przez pierwszy rok studiów wielu z nas o tym zapomina. Jest to wielka strata, szczególnie dla studentów, którzy nigdy nie czuli się w tym mocni. Sama przeżywałam koszmary, próbując po raz kolejny przypomnieć sobie, kiedy następuje depolaryzacja, a kiedy hiperpolaryzacja albo które jony mają większe stężenie wewnątrz, a które na zewnątrz komórki. Z tą „maturalną” wiedzą nie należy rozstawać się ani na krok. Pomimo tego, że biologia komórki jest odsuwana na dalszy plan na pierwszym roku studiów, staje się ”must be” na kolejnych.

PATOFIZJOLOGIA

Przeciwieństwem fizjologii jest patofizjologia, która mówi o tym, jak zmieniają się poszczególne czynności organizmu w stanach chorobowych. Za oceanem patofizjologia jest łączona z patomorfologią w przedmiot o nazwie patologia. U nas od przyszłych lat z kolei fizjologia i patofizjologia będą jednym przedmiotem. Z jakim efektem? Przekonacie się o tym już niedługo!

BIOCHEMIA

Bez wątpienia jednym z najtrudniejszych przedmiotów medycznych jest biochemia. Studentom uczącym się skomplikowanych nazw, wzorów i reakcji zachodzących w poszczególnych kompartmentach komórek przypomina się zawsze żart: „Nie mam pojęcia, co pani dolega. Za to mogę pani narysować cykl Krebsa”. Po części tak jest. Na drugim roku nadmiar wiedzy książkowej zaczyna doskwierać i nieraz budzi irytację, że pomimo studiowania, kolejny semestr ma się niewiele do czynienia z prawdziwymi dolegliwościami i chorobami. Cierpliwości! Studia trwają aż sześć lat, przyszli klinicyści mają jeszcze mnóstwo czasu do solidnego przygotowania się do zawodu.

IMMUNOLOGIA

Immunologia jest nauką o reakcjach odpornościowych organizmu. Z punktu widzenia studenta obejmuje naukę kilkudziesięciu rodzajów cytokin i ich funkcji w organizmie, po raz kolejny powtórzenie budowy węzła chłonnego i działania poszczególnych funkcji limfocytów. Warto zainteresować się dokładniej funkcją układu immunologicznego już w liceum. Dowiecie się więcej o sytuacjach, kiedy układ odpornościowy zaczyna źle pełnić swoją funkcję, czyli o chorobach autoimmunologicznych (chociażby alergie) lub o spadkach odporności (u zakażonych wirusem HIV).

CYTOFIZJOLOGIA

Przedmiotem, który jeszcze do niedawna był składową histologii jest cytofizjologia. Dostarcza ona dość skomplikowanej wiedzy o szeregu zjawisk zachodzących wewnątrz komórek. Otwierając książkę pierwszy raz, od razu pożałowałam, że licealna wiedza o procesach zachodzących wewnątrz komórek były przeze mnie traktowane z taką nieuwagą. Pamiętam zadanie z Kursu Sikory o kalmodulinie. Wtedy nie wyobrażałam sobie, jak zadanie maturalne może przełożyć się na realne zjawiska. Teraz trzeba już było to zrozumieć i, na dodatek, zapamiętać! Dopiero na kursie cytofizjologii wielu studentów zaczyna zdawać sobie sprawę, jak skomplikowanym procesem może być komunikacja dwóch sąsiadujących ze sobą komórek albo skurcz komórki mięśnia poprzecznie prążkowanego.

CHOROBY WEWNĘTRZNE

Kiedy najciekawszym tematem rozmów wśród Twoich znajomych będzie wybór koloru stetoskopu, a ulubioną lekturą staną się dzieła Profesora Szczeklika (nie tylko te medyczne), to znaczy, że dotarłeś do trzeciego roku! W obecnym trybie studiów trybie zajęcia kliniczne zaczynają się na trzecim roku. Są przeprowadzane w „blokach”. Oznacza to, że interny, pediatrii, chirurgii i tym podobnych nie uczymy się jak w szkole – raz w tygodniu, lecz spędzamy kilka tygodni pod rząd na zajęciach porannych w jednej klinice. Nauka pewnych przedmiotów, takich jak np. chorób wewnętrznych, składa się z kilku bloków odbywających się na kilku latach studiów i dopiero na koniec jest zwieńczona egzaminem (składającym się standardowo – z części teoretycznej i praktycznej).

Dla niektórych dopiero podczas nauki przedmiotów klinicznych, studia nabierają barw. Wreszcie studenci mają okazję poznać zasadę „4O” i nauczyć się prawidłowo Oglądać, Obmacywać, Opukiwać i Osłuchiwać pacjenta. Założenie na siebie lekarskiego fartucha i zawieszenie na szyi stetoskopu napawa dumą – na facebooku aż roi się od zdjęć z zajęć, dyżurów, pod drzwiami klinik, z przerw w zajęciach…

Bycie „małym doktorem” wiąże się z codziennym porannym wstawaniem, nauką z dnia na dzień i, podczas zajęć na oddziale, z wtargnięciem w intymność drugiego człowieka. Mimo to emocje są nieprawdopodobne. Wreszcie można choć minimalnie poznać realia swojej przyszłej pracy i zastanowić się, co zamierza się robić po studiach. Ja sama zasypiałam nad „Tatoniem”, a kiedy się budziłam, zdawałam sobie sprawę, że miałam koszmar o odpowiedzi ustnej przed Profesorem.

Na początku zajęć wydało mi się dość śmieszne, że na propedeutyce interny zamiast rozmawiać o „poważnych sprawach” – czyli chorobach i ich leczeniu, skupiamy się na rozmowie z pacjentem, sposobie zadawania pytań tak, aby uzyskać odpowiedź i dowiadujemy się o przeróżnych, pozornie absurdalnych wydarzeniach, jakie spotkały naszych asystentów w pracy. Teraz wiem, że studiowanie medycyny składa się nie tylko z osłuchiwania serca i studiowania przypadków klinicznych, ale również z trudnych sytuacji dotyczących relacji z chorymi. Nieraz poznajemy bardzo osobiste wydarzenia z ich przeszłości, czasem słyszymy, jak wołają z prośbą o eutanazję. Do takich zdarzeń należy przywyknąć.

Pacjenci różnie podchodzą do informacji, że za chwilę zostaną zbadani przez studentów. Część z nich jest zmęczona ciągłymi badaniami, ale inni (w szczególności starsze panie) zachwycają się przyszłymi lekarzami, którzy mają czas ich zarówno dokładnie wysłuchać, jak wyjaśnić wszystko to, o co wstydziły się spytać lekarzy.

Ci, dla których codzienne poranne zajęcia to za mało, mają okazję pogłębiać swoją wiedzę na kołach naukowych. Wiele klinik, a także oddziałów w szpitalach nieklinicznych stwarza dla wszystkich chętnych studentów możliwość uczestniczenia w spotkaniach dla studentów, dyżurach i w operacjach. Objawy u pacjentów, które widzi się podczas takiego dyżuru tak głęboko zapadają w pamięć, że rozpoznanie poszczególnych chorób sprawia mniejsze problemy na przyszłych latach studiów i w praktyce lekarskiej. Uczestnictwo w dyżurach umożliwia zastanowienie się już podczas studiów nad swoją przyszłą specjalizacją. Rozmowy z lekarzami, obserwowanie zabiegów i codziennej pracy na oddziale pomagają w zastanowieniu się, co tak naprawdę chce się robić po studiach. Prace naukowe dają okazję do poszerzania dorobku naukowego i zwiększenie swoich szans na rozwój kariery zawodowej po studiach. Poza tym, część kół oferuje latem wyjazdy w ciekawe miejsca, aby w tamtejszych szpitalach móc zaliczyć praktyki wakacyjne. Niektórzy decydują się na pracę w kołach już na pierwszych latach studiów!

Szczególnie ciekawe historie krążą wśród studentów pierwszego roku, jeśli ktoś z ich kolegów już wtedy zaczyna aktywność na którymś z oddziałów. Oczywiście, specjalności zabiegowe budzą największe emocje. Nie zapomnę opowieści znajomego, który na pierwszym roku asystował przy operacji guza mózgu i opowiadał, jak bardzo się stresował, żeby czegoś nie popsuć i jak bardzo się cieszył, kiedy lekarz oznajmił, że operacja dobiega końca z pozytywnym efektem.

Jeśli chodzi o inne aktywności poza zajęciami, uniwersytet zapewnia możliwość działalności w organizacjach studenckich. Organizacje jak np. Samorząd Studentów, IFMSA, EMSA, ESN czy wiele innych pozwalają na poznawanie nowych znajomych, rozwijanie zainteresowań, a także odbywanie wyjazdów w ramach szkoleń i wymian. Osoby działające w organizacjach dłużej lub aktywniej często są rozpoznawane na uczelni i stają się „szychami” na imprezach studenckich :).

Gołębiewska Agnieszka Biologia Chemia Fizyka

Wed, 31 Aug 2016 12:34:00 GMT

Moje wspomnienia z podróży po indeks

W mojej głowie od zawsze istniała jedna myśl – medycyna. I muszę powiedzieć, że po roku studiów na kierunku lekarskim na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym wszystko, co działo się przed maturą, powoli blaknie. Z dzisiejszej perspektywy czasu matura jest jedynie egzaminem, który należy napisać, by przejść dalej. Pod względem ilości materiału nie można jej równać z egzaminem z anatomii czy histologii. Jednak wtedy było to pierwsze duże wyzwanie, wiążące się z tak silnymi emocjami. Miało mi dać przepustkę do moich wymarzonych studiów. Dlatego wiedziałam, że dam z siebie wszystko, by to osiągnąć.

Jako jedna z niewielu w gimnazjum i w liceum wiedziałam czego chcę i jak to osiągnąć. Dlatego można powiedzieć, że przygotowania do matury zaczęłam znacznie wcześniej niż inni. Pod koniec gimnazjum uczyłam się prywatnie z książek licealnych, o których istnieniu nie wiedzieli moi koledzy i koleżanki. Z nich wyciągnęłam nie tylko bardziej zaawansowane informacje, ale także poczucie jak wiele jest jeszcze przede mną. Zauw żyłam ogrom wiedzy do opanowania i powoli przygotowywałam się na nadchodzące lata. Ze wględu na wchodzącą do szkół nową reformę edukacji, moje liceum, choć plasujące się w pierwszej piętnastce warszawskich szkół średnich, nie było w pełni przygotowane na zmiany. Z najważniejszych dla mnie przedmiotów – biologii, chemii i fizyki – mieliśmy zaległości. Dlatego pod koniec pierwszej klasy postanowiłam wziąć sprawy w swoje ręce. Wiedziałam, że nauczyciele mają mi tylko pomóc, ale największa praca należy właśnie do mnie. To też przekonało mnie do Kursu Sikory, na który zapisałam się w klasie drugiej. Kurs postawił nacisk na pracę własną. Nie obiecywał efektów płynących z samego uczestnictwa w zajęciach, lecz obligował do wysiłku w domu. Dzięki temu czułam, że mam aż dwa lata na przygotowanie się do egzaminu maturalnego. Dawało mi to spokój i poczucie pewności siebie. Co ciekawe, podczas tych dwóch lat niewiele się zmieniło. W klasie trzeciej kontynuowałam kursy z trzech przedmiotów. Oczywiście, wymagało to olbrzymich – jak na tamte czasy – poświęceń. Weekendy były czasem wysilonej nauki. Pokochałam też bibliotekę na ul. Koszykowej, do której do dzisiaj mam sentyment. Spędzałam tam godziny nad repetytoriami i arkuszami maturalnymi. W pokoju piętrzyły się sterty materiałów dodatkowych. Czy miałam momenty zwątpienia? Mogę szczerze powiedzieć, że bardzo rzadko. Mówiłam sobie, że o marzenia trzeba zawalczyć, nawet jeśli miałoby to trwać rok czy dłużej.

Maj okazał się łaskawy. Nie obyło się oczywiście bez emocji po egzaminie z biologii. Wychodziliśmy z sali bardzo rozgorączkowani i niepewni swoich wyników. Natomiast egzamin z chemii był pewnego rodzaju przyjemością. Wiem jak szokująco to brzmi, nie jestem obłąkana. Jednak po rozwiązaniu dziesiątek testów i próbnych matur w domu i na Kursie Sikory niewiele było w stanie mnie zaskoczyć. O dostaniu się na WUM dowiedziałam się siedząć w PKSie w drodze na zasłużone wakacje. Plażowanie musiało jeszcze zaczekać, gdyż następnego ranka pędziłam z powrotem do Warszawy, by złożyć dokumenty. A na koniec spakowałam karton pełen książek, materiałów i notatek, by za parę lat przypomnieć sobie, że mogę wszystko.

Figurska Sylwia Biologia

Sun, 28 Aug 2016 12:38:00 GMT

Ciężko jest określić ile dokładnie czasu przygotowywałam sie do matury. 3 lata? Rok? Pół roku? Wszystko zależy od punktu widzenia. Jako, że z gimnazjum wyniosłam praktycznie zerową wiedzę teoretyczną, materiał obowiązujący na maturze zaczęłam przyswajać ok. 3 lata temu w pierwszej klasie liceum.

Uczyłam się sumiennie wszystkiego czego wymagali ode mnie nauczyciele. Matura była dla mnie wtedy odległą przyszłością, dlatego żyłam od klasówki do klasówki, nie przejmując się zbytnio faktem, iż niepowtarzana wiedza szybko wylatuje mi z głowy. Nie siliłam się również na rozwiązywanie zadań z biologii czy z chemii. Znałam więc dane zagadnienia tylko z teorii. Kolejnym błędem jaki popełniłam było skupianie się zbytnio na przedmiotach, których nie rozszerzałam. Z racji tego, że nauczyciel historii był bardziej wymagający niż nauczyciel biologii to właśnie na ten przedmiot poświęciłam więcej czasu i z tego przedmiotu wyniosłam większą wiedzę po moim pierwszym roku nauki w liceum.

W połowie drugiej klasy zaczęłam zauważa, że coraz więcej osób zapisuje się na korepetycje. Wtedy właśnie po raz pierwszy uderzyła mnie myśl, że do matury nie zostało tak wiele czasu, jak mi się zawsze wydawało i nadszedł moment aby zacząć powtórki. Idąc w ślady moich kolegów zapisałam się na korepetycje z chemii. Chodziłam na nie raz w tygodniu razem z moją koleżanką. Parę pierwszych miesięcy zajmowałyśmy się uzupełnianiem braków wyniesionych ze szkoły oraz gruntownym powtórzeniu całego materiału. Widząc ,jak dużo dają mi prywatne lekcje z nauczycielem, zapisałam się również na korepetycje z matematyki. Tam przystąpiłam do rozwiązywania dodatkowych zadań z materiału, który już przerobiłam. Pochodziły one często z arkuszy maturalnych lub książek specjalizujących się w zadaniach maturalnych.

Trzecia klasa była czasem intensywnych powtórek. Wciąż kontynuowałam korepetycje z chemii i matematyki, chcąc zapewnić sobie systematyczne powtórki rownież z biologii zaczęłam rozglądać sie za kursem przygotowywującym do matury. W internecie natknęłam się na Kursy Sikory i tam też od października zaczęłam uczęszczać. 4 miesiące - tyle zajęło mi skończenie materiału ze wszystkich rozszerzanych przeze mnie przedmiotów. Od grudnia zaczęłam przerabiać wszystkie matury jakie wpadły mi w ręce. Z biologii oprócz matur, które pisałam na kursach Sikory rozwiązywałam także, te z poprzednich lat. Dużym minusem był tu fakt, iż większość moich prac musiałam sprawdzać sobie sama. Nie było osoby, która wypunktowałaby mi moje błędy i pokazała jak należy pisać poprawnie. Inaczej wygladała sprawa na chemii i matematyce, gdzie każda matura była skrupulatnie sprawdzana i omawiana przez moje korepetytorki. Dwa miesiące przed maturą zaczęłam regularnie pojawiać się w bibliotece na ulicy Koszykowej. Cisza i atmosfera nauki, które tam panowały. Pomogły mi skupić sie nad zadaniem, które miałam w ostatnie dni przed egzaminem. To właśnie tam dwa tygodnie przed maturą powtarzałam jeszcze raz cały materiał, skupiając się na działach, które pamiętam słabiej. Chociaż chciałam uczyć się do ostatniej chwili wiedziałam, że rozsądniej byłoby odpocząć. Trzy dni przed maturą odłożyłam książki na półkę i do tej pory do nich nie zajrzałam.

Teraz patrząc z perspektywy czasu widzę, że popełniłam dużo błędów w przygotowaniach do matury, mimo tego nie żałuję. Moje przygotowania umożliwiły mi dostanie sie na wymarzony kierunek studiów jakim jest farmacja.

Grzegorczyk Anna Historia WOS

Tue, 16 Aug 2016 12:31:00 GMT

Najważniejszy egzamin w życiu - nazywamy go różnie maturą czy egzaminem dojrzałości. Każdy z nas (dojrzewających lub dojrzałych) ludzi ma do wyboru po pierwsze do niego nie podchodzić, po drugie zdać go, albo zdać go bardzo dobrze. Aby osiągnąć na tyle dobry wynik, który może być przepustką dla wielu z Nas do lepszego życia, należy poświęcić nie jedną godzinę wytężonej pracy umysłowej, nie jedno spotkanie z przyjaciółmi a także czasami zbawienny sen.

Już w gimnazjum postanowiłam, że chcę być w grupie szczęśliwców, którzy dostaną się na prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Musiałam zdecydować się na ciężką i rzetelną pracę aż nad czterema przedmiotami na poziomie rozszerzonym ( j. angielski, j. polski, historia, WOS). Tak więc, wybrałam profil humanistyczny, przez co naraziłam się na kilka dziwnych spojrzeń posyłanych od moich rówieśników. Starałam się jednak obrać swój cel (prawo) i zdecydowałam się nie porównywać z innymi, i co najważniejsze skupić się na rzetelnej pracy w liceum.

Już wtedy miałam plan – dobry start w pierwszej klasie liceum, zdobywanie jak najwięcej wiedzy z przedmiotów z zakresie rozszerzonym. Tak upłynęły pierwsze dwie klasy liceum, w tym czasie niedostatek snu, nieproporcjonalna ilość czasu do ilości obowiązków i pozycji lektur dawały się we znaki. Było ciężko, nawet weekendy nie służyły w pełni jako czas relaksu i odpoczynku czy regeneracji, tylko wykorzystywaniu ich ”dodatkowego” czasu na skończenie pracy nad zadawanymi pracami pisemnymi, ćwiczeniami czy przyswajaniem materiału jak chociażby z systemów politycznych w Europie. I tak biegł tydzień za tygodniem, nie raz motywacja spadała z powodu różnych szkolnych niepowodzeń, czasem przychodziły chwile zwątpienia i załamania wiary w sukces. Nawiedzały mnie myśli, że koleżanki i koledzy- konkurencja na pewno nie zasypuje gruszek w popiele i może mnie spotkać przykra niespodzianka.

Momentem przełomowym okazała się moja obecność na Międzynarodowym Salonie Edukacyjnym Perspektywy 2015, gdzie miałam okazję spotkać się ze studentami prawa Uniwersytetu Warszawskiego i poznać szczegóły postępowania rekrutacyjnego oraz poznać zasady studiowania i opinie studentów. Wtedy nabrałam wiary w sukces i jeszcze większej chęci i zapału do nauki oraz do pokonywania kolejnych trudności, które stały na drodze do dobrego wyniku maturalnego. Nie zapomnę tej parominutowej rozmowy, która uświadomiła mi, że wymarzona przyszłość jest tak naprawdę w zasięgu mojej ręki.

Wkrótce po tym zapisałam się na Kurs Sikory w roku szkolnym 2015/16. Już 12 września roku odbyły się pierwsze zajęcia na Kursie. Byłam pod wrażeniem wykładów i sposobu ich prowadzenia. Wtedy też uświadomiłam sobie ile jeszcze pracy muszę włożyć na Kursie, aby ,,dopiąć swego” i dostać się na wymarzone prawo. Jednak Kurs Sikory okazał się dla mnie nie tylko wyzwaniem umysłowym, ale i logistycznym. Od pierwszego zjazdu musiałam pogodzić obowiązki szkolne i znaleźć czas na przygotowywanie się na kolejne wykłady. Czasu wciąż było za mało, a obowiązków coraz więcej. Nie sposób nie wspomnieć o konieczności dojazdów w każdą sobotę do Warszawy, co wiązało się z rannym wstawaniem i około dwugodzinną jazdą busem. Potem zmęczona całym tygodniem pracy i zajęciami na Kursie wracałam do domu, aby niedzielę wykorzystać na finalizowanie zadawanych prac domowych i ,,wyrwać” chociaż parę godzin na wyjście do kina, oddaniu się lekturze książek, które chciałam, a nie musiałam przeczytać.

Każdego miesiąca widziałam, że uczestnictwo w Kursie przynosi mi coraz większą satysfakcję i pewność siebie. Każdy kolejny sprawdzian wiedzy czy próbna matura pokazywała, że moja wiedza się pogłębia. Prościej – wiedziałam, że idę do przodu. Pierwsze pąki na drzewach, coraz śmielej ukazujące się promienie słońca, wskazywały na zbliżający się maj – miesiąc stresu, niepewności… i matury, której wynik w dużej mierze miał zadecydować o mojej przyszłości. Stało się. Podczas przedostatniego zjazdu na Kursie wiedziałam, że robiłam wszystko co mogłam, aby jak najlepiej wypaść na egzaminie. Zostało mi tylko powtórzyć najbardziej skomplikowane partie materiału do egzaminu i poprosić Boga o błogosławieństwo i wsparcie.

Potem zostały tylko niepokój, egzaminy i oczekiwanie na wyniki matur oraz efekt postępowania rekrutacyjnego na uczelni. Nerwy okazały się zbędne, wynik matury satysfakcjonujący, a rekrutacja powiodła się zupełnie. I dziś wiem, że niemały w tym udział miały zajęcia na Kursie Sikory.

Basta Anna WOS

Mon, 08 Aug 2016 12:40:00 GMT

Podczas rekrutacji do XVIII Liceum im. Jana Zamoyskiego w Warszawie rozważałam plusy i minusy każdego możliwego profilu nauczania. Wybór padł na profil mat-fiz-ang. Na początku trzeciej klasy w Liceum musiałam zdecydować, które przedmioty chciałabym zdawać na maturze. W tym momencie zdałam sobie sprawę, że bardziej od fizyki pasjonuje mnie polityka, dyplomacja i socjologia, a większą frajdę sprawia mi nauka języka francuskiego niż angielskiego. Dlatego wyznaczyłam sobie cel – zdać bardzo dobrze 4 przedmioty na maturze na poziomie rozszerzonym, tj. matematyka, wiedza o społeczeństwie, język francuski oraz język angielski. Uczelnią, do której chciałam się dostać była Szkoła Główna Handlowa. Przez trzy lata Liceum uczęszczałam na różne wykłady i zajęcia prowadzone na tej uczelni. Stąd wiedziałam, że to szkoła wyższa, w której będę mogła realizować swoje zainteresowania i pasje. Jednocześnie zdawałam sobie sprawę z poziomu trudności matury z wosu i języka francuskiego. Dlatego moim pierwszym etapem przygotowań do matury było ułożenie harmonogramu nauki na najbliższe miesiące nauki poprzedzające maturę.

Moim zdaniem, najważniejsze na samym początku przygotowań było określenie mojej wiedzy z przedmiotów, które chcę zdawać. Chodziłam do klasy z rozszerzoną matematyką, w której uczył wyśmienity nauczyciel. Dlatego zrezygnowałam z uczęszczania na kursy czy korepetycje z tego przedmiotu. Nie zdecydowałam się także na dodatkową pomoc z języka angielskiego, gdyż byłam w najwyższej, zaawansowanej grupie nauczania tego języka. Przewidywałam, że matura z tego języka nie będzie stanowiła dla mnie problemu. Inaczej było z językiem francuskim. Ponieważ naukę tego języka rozpoczęłam „od zera” dopiero w liceum, miałam świadomość, że muszę włożyć mnóstwo pracy w jego naukę. Zaczęłam uczęszczać na lekcje indywidualne języka w Instytucie Francuskim. Ponadto cały czas mogłam liczyć na pomoc moich dwóch nauczycielek języka francuskiego w szkole, które bardzo mnie dopingowały. Największe wyzwanie stanowił dla mnie wos, który był wykładany bardzo ogólnikowo w gimnazjum i pierwszej klasie liceum. Byłam zafascynowana wykładami wybitnych wykładowców, m.in. p. Danuty Hübner, p. Jana Krzysztofa Bieleckiego, p. Wiesława Rozłuckiego, których słuchałam podczas 9. edycji Akademii Europejskiej organizowanej przez Uczelnię Łazarskiego. W tym miejscu brałam także udział w warsztatach maturalnych, podczas których wykładowca uczelni omawiał najważniejsze tematy maturalne. Dzięki temu dowiedziałam się jakie działy obejmuje wos i jak wygląda arkusz maturalny z tego przedmiotu. Miałam świadomość jak wiele przede mną pracy, aby osiągnąć satysfakcjonujący mnie poziom wiedzy z tego przedmiotu. Dlatego też zdecydowałam się na kurs maturalny z wosu na Kursie Sikory, który mógł mnie najlepiej przygotować do matury. Ostatnim przedmiotem przeze mnie zdawanym na maturze był język polski. W trzeciej klasie zmieniła mi się nauczycielka, która tuż przed maturą zachorowała. Mimo to, nie chodziłam na żadne zajęcia dodatkowe. Zdecydowałam się na samodzielną naukę, a także od czasu do czasu powtórkę partii materiału w grupie znajomych.

Dzięki określeniu mojego poziomu wiedzy i przygotowania, wybrałam trzy przedmioty priorytetowe, których nauka była dla mnie najważniejsza. Były to: wos, język francuski i matematyka. Stworzyłam więc harmonogram, obejmujący najważniejsze aspekty danej matury, np. język francuski - słuchanie, czytanie ze zrozumieniem, gramatyka oraz pisanie krótszych i dłuższych wypowiedzi. Znając moje mocne i słabe strony w harmonogramie wyznaczałam okres, w którym miałam realizować daną partię materiału. I tak na przykład listopad był dla mnie miesiącem nauki socjologii i pisania konspektów wypracowań na wos, utrwalania wiedzy z funkcji i geometrii oraz poznawaniem wszystkich czasów w języku francuskim. Niemniej zawsze pamiętałam o wygospodarowaniu czasu na odpoczynek.

I tak, na początku drugiego semestru 3 klasy tygodniowo przeznaczałam około 15 godzin na naukę francuskiego, 30 godzin na matematykę i 15 godzin na WOS. Do tego musiałam dodać dodatkowe wykłady na SGH lub UW w ramach rozwijania swoich zainteresowań, a także ćwiczenia fizyczne typu joga, taniec. W tym najbardziej wyczerpującym dla mnie momencie przygotowań zrezygnowałam z dodatkowej nauki języka angielskiego i polskiego stricte „pod maturę” – w wolnych chwilach starałam się oglądać filmy dokumentalne w języku angielskim bądź z napisami w języku francuskimi. Często w telewizji oglądałam serwisy informacyjne na stacjach CNN albo BBC. Lubiłam chodzić z przyjaciółmi do teatru, np. byłam w Teatrze Narodowym na „Dziadach” oraz w Teatrze Studio na „Wiśniowym sadzie”.

W marcu samodzielnie lub w ramach nauki w szkole skończyłam program ze wszystkich przedmiotów. Jednak w dalszym ciągu czułam niedosyt wiedzy z wosu. Skrupulatnie przygotowywałam się do każdych zajęć na Kursie. Przez cały czas czytałam prasę. Starałam się powtórzyć każdy temat lub zagadnienie mogące się pojawić na maturze.

Ostatnim etapem moich przygotowań było przejrzenie i zrealizowanie jak największej liczby arkuszy z wosu, matematyki i języków. Na tym etapie spotykałam się z przyjaciółmi z klasy, z którymi powtarzałam materiał, szczególnie skupiliśmy się na ćwiczeniu wypowiedzi ustnej z języka polskiego. Ostatni tydzień kwietnia zdecydowałam się przeznaczyć na odpoczynek od nauki i przygotowanie się psychicznie do matury.
Z wyników matury jestem zadowolona, pozwoliły mi się dostać na SGH, a także na Wydział Nauk Ekonomicznych i romanistykę na UW. Ostatni rok liceum był dla mnie bardzo ciężkim i intensywnym rokiem życia. Ten czas pokazał, że wiele można osiągnąć samodzielną pracą i dobrym rozplanowaniem zajęć.

Warzecha Katarzyna Chemia

Mon, 08 Aug 2016 12:20:00 GMT

Moje przygotowania do matury rozpoczęły się z początkiem liceum, choć w praktyce to ostatnia klasa stanowi właściwy okres powtarzania i utrwalania wiedzy. Te trzy lata wspominam, jako czas wypełniony nauką i ciężką pracą.

Wszystko zaczęło się z rozpoczęciem edukacji w szkole średniej. Już wtedy wiedziałam, że chciałabym dostać się na studia na kierunku lekarskim, dlatego od początku pierwszej klasy liceum solidnie przykładałam się do opanowania materiału z przedmiotów, które miałam zdawać na maturze, na poziomie rozszerzonym – biologii, chemii oraz matematyki.

Zdawałam sobie sprawę, iż dostanie się na Warszawski Uniwersytet Medyczny wymagało będzie wysokich wyników z egzaminu maturalnego, zatem same zajęcia szkolne i rozwiązywanie zadań mogą nie wystarczyć, aby osiągnąć upragniony rezultat. Zachęcana przez rodziców do wzięcia udziału w zajęciach dodatkowych, słysząc pozytywną opinię mojego brata, postanowiłam zapisać się na Kurs Sikory. Z początkiem drugiego roku w liceum zaczęłam uczęszczać na „Kurs dla klas II na Uniwersytet Medyczny”. Sobotnie zajęcia wraz z egzaminami wiedzy pozwoliły mi dostrzec luki w posiadanej wiedzy i znacznie ją ubogaciły.

Trzecia klasa liceum to okres wytężonej pracy i właściwy czas przygotowań do egzaminu dojrzałości. Wraz z systematycznie powtarzaliśmy materiał obowiązujący nas na maturze. Rozwiązywanie zadań, utrwalanie zagadnień z ubiegłych lat przeplatały się z codzienną systematyczną nauką na zajęcia. Raz w miesiącu pisaliśmy próbne matury czy to organizowane przez zewnętrzne organy, czy też wewnętrznie zaordynowane przez grono ciało pedagogiczne. Dwa razy w tygodniu przychodziłam na godzinę siódmą rano do szkoły, na zajęcia dodatkowe z chemii, które miały usystematyzować nam materiał, a które z początkiem 2016 roku zmieniły się w zajęcia laboratoryjne. W pracowni chemicznej przeprowadzaliśmy liczne doświadczenia i uczyliśmy się poprawnie je opisywać. Byłam zadowolona ze sposobu prowadzenia Kursu Sikory, dlatego też postanowiłam zapisać się na kurs z chemii. Przedmiot ten sprawiał mi lekkie trudności z powodu zmiany nauczyciela i sposobu nauczania. Szczególnie pomocne okazały się wszelakie formy sprawdzania wiadomości. Pokazały mi, jakich partii materiału jeszcze solidnie nie opanowałam i co powinnam poprawić. Od początku kwietnia rozwiązywałam arkusze maturalne z ubiegłych lat, co pozwoliło mi na zapoznanie się ze sposobem poprawnego formułowania odpowiedzi. Dodatkową, cenną pomocą były repetytoria oraz zbiory zadań stworzone pod kątem matury, zawierające szczegółowe odpowiedzi i cenne sugestie pomagające w poprawnym rozwiązywaniu zadań. Ostatnie dwa tygodnie przed maturą wspominam, jako czas wypełniony finalnymi powtórkami materiału, który spędziłam zagrzebana w książkach. Dopiero zdanie ustnego egzaminu z języka polskiego, który kończył moje matury, pozwoliło mi na spokojne odetchnięcie pełną piersią i uwolnienie się od stresu i napięcia.

Okres przygotowań do matury trwał dla mnie trzy lata, lecz ten ostatni rok był najbardziej męczący oraz stresujący. Mimo wytężonego wysiłku miło wspominam ten czas. Cieszę się, że moja praca nie poszła na marne. Dostałam się na wymarzone studia i jestem dumna z tego dumna.

Barszczewska Marcelina Biologia

Fri, 05 Aug 2016 12:46:00 GMT

Wspomnienia z przygotowań do matury

Moje przygotowania do matury wspominam jako okres bardzo intensywny. Niekiedy ciężki, lecz zarazem dający dużo satysfakcji. Musiałam zmierzyć się z różnymi wyzwaniami, ale dzięki temu wiele się nauczyłam.

Podręczniki, zbiory zadań i repetytoria to nieodłączny element przygotowań do egzaminu dojrzałości, dlatego pod tym względem nie różniłam się od przeciętnego maturzysty. Moje półki były wypełnione po brzegi różnymi materiałami do nauki. Można było na nich znaleźć wiele zeszytów ćwiczeń, dziesiątki wypełnionych arkuszy maturalnych, a także teczki pełne notatek. Każdego wieczoru zapisywałam w kalendarzu listę zadań, które miałam do wykonania następnego dnia. Systematycznie wykreślałam z niej te punkty, z którymi już się uporałam. Nie zawsze udawało mi się zrealizować wszystkie plany, jednak taki system pomagał mi utrzymać dyscyplinę.

W szufladzie biurka trzymałam różnobarwne zakreślacze, cienkopisy i samoprzylepne karteczki, które sprawiały, że nauka stawała się przyjemniejsza. Tworzyłam kolorowe schematy, mapy myśli, tabele i rysunki, które następnie wieszałam na tablicy korkowej. Przygotowywałam też fiszki, by móc powtórzyć kilka zagadnień podczas oczekiwania na autobus. Różnorodność metod nauki zdecydowanie ułatwiała mi przyswajanie informacji.

Oprócz samodzielnej nauki, korzystałam z pomocy innych osób. Umawiałam się ze znajomymi na wspólne powtórki, choć niekiedy więcej czasu spędzaliśmy na rozmowach. Uczęszczałam na korepetycje i Kurs Sikory, by poszerzać i uzupełniać swoją wiedzę, a także znaleźć odpowiedzi na przychodzące mi do głowy pytania. Oba rodzaje zajęć pozwoliły mi też określić, która część materiału jest przeze mnie słabiej opanowana. Dzięki temu wiedziałam, na co położyć nacisk przy powtórkach.

W ferworze maturalnej walki nie można jednak zapomnieć o własnym zdrowiu. Mimo wielu zajęć starałam się spać odpowiednio długo, dbałam o zdrową dietę i nie zapominałam o aktywności fizycznej, ćwicząc codziennie przynajmniej przez kilkanaście minut. Bywały dni, kiedy nie mogłam się skoncentrować – wówczas pozwalałam sobie na odpoczynek i rozrywkę z przyjaciółmi. Wyjście do kina czy do kawiarni pozwalało mi oderwać się na chwilę od obowiązków, a później wrócić do nich z dużo lepszym nastawieniem.

Czas przygotowań do matury był wypełniony zarówno sukcesami, jak i porażkami. Pomimo stresu i zmęczenia, jakie mi wtedy towarzyszyły, wspominam jednak milsze aspekty. Będę pamiętać o własnym zapale do pracy, zadowoleniu z siebie i radości, jaką czerpałam z nauki.

Zimak Aneta Biologia

Fri, 05 Aug 2016 12:18:00 GMT

Matura..? Ach, to ty!

Już w pierwszej klasie liceum zaczęto nas straszyć zbliżającą się wielkimi krokami maturą, więc, chociaż brzmi to niewiarygodnie, byłam w pewnym stopniu oswojona z tą myślą. To czego nauczyłam się przez ten rok, to przede wszystkim waga systematyczności, determinacji i odpowiedniego rozplanowania. Już w po pierwszych tygodniach próbnych matur mogłam jasno określić swojego wroga, przysłowiową nemezis- panikę, która plącze myśli i zostawia bez jednego słowa w ostatnich chwilach pisana pracy. Walczyć z nią można było na różne sposoby, metodą prób i błędów, odrzucając jedną po drugiej, takie jak jedzenie stanowczo zbyt dużych ilości czekolady lub wstawanie o 5 aby powtórzyć zadany wcześniej materiał, w końcu doszłam do wniosku, że najważniejszy w jej przezwyciężaniu jest komfort psychiczny, który mi dawała właśnie systematyczna praca, świadomość ciągłego progresu, jak i zwykłe ćwiczenia fizyczne- czy to odprężając yoga, czy zapierający dech w piersiach bieg. Przeplatałam naukę z rzeczami, które były relaksujące, które sprawiały, że w całym tym szaleństwie pełnym wątpliwości i pytań pozostawionych bez odpowiedzi byłam wciąż sobą, co, jak mi się wydaje, jest kluczowe. W końcu to moje cele, marzenia i pragnienia przywiodły mnie do miejsca, w którym wtedy się znajdowałam, one powodowały, że brnęłam do przodu i trwałam w swoich postanowieniach.

W ten ciepły majowy dzień, kiedy wreszcie usiadłam w białej bluzce nad zadrukowaną kartka papieru, czułam nie tylko stres, ale też i niesamowitą ulgę, nie tylko smutek z powodu zakończenia jednego rozdziału w swoim życiu, ale też radość z rozpoczęcia nowego. Bo w końcu tym jest matura, furtką do dorosłego życia.

SZWED MICHAŁ

Mon, 01 Aug 2016 13:44:00 GMT

Witam,
Z ogromną satysfakcją mogę zdradzić, że zdałem maturę również z historii bardzo dobrze i zostałem przyjęty na Administrację na Wydziale Administracji i Nauk Społecznych na Politechnice Warszawskiej z 11 lokatą oraz na kilka kierunków na UW, historia, historia sztuki, archeologia, bezpieczeństwo wewnętrzne i samorząd terytorialny a także finanse i rachunkowość, na filologii angielskiej jestem na liście rezerwowej na 9 miejscu. Złożyłem już dokumenty na Politechnikę i tam zamierzam studiować.
Pozdrawiam serdecznie
Michał Szwed

Stankiewicz Iga Biologia

Sat, 22 Aug 2015 11:59:00 GMT

Ostatni rok szkolny nie należał do najłatwiejszych. Z początku ciężko było mi się zmotywować do codziennej, mozolnej nauki, jednak matura zbliżała się wielkimi krokami, a stres coraz bardziej ponaglał mnie do systematycznej pracy. Już przed wakacjami pomyślałam, że warto byłoby zapisać się na kurs przygotowawczy z biologii, by od początku roku szkolnego wziąć się do pracy. Wybrałam Kurs Sikory zachęcona dobrymi opiniami kolegów oraz nauczycieli. Dzięki temu dużo wcześniej od moich znajomych zaczęłam przygotowywać się do egzaminu, co umożliwiło mi spokojne opanowanie i doszlifowanie materiału nie „na ostatnią chwilę“. Kurs Sikory pozwolił mi na uporządkowanie wiedzy zdobytej podczas nauki w liceum, usystematyzował ją i utrwalił. W wielu przypadkach wiedza ta została pogłębiona i zwiększyła moje zainteresowanie przedmiotem. Ponieważ nagromadzonej wiedzy było coraz więcej próbowałam pogodzić aktualne tematy omawiane na lekcjach w szkole z powtarzanym materiałem na Kursie Sikory. Nie było to proste zadanie, gdyż często wracałam po ośmiu lekcjach bardzo zmęczona i brakowało mi czasu na odpoczynek. Do tamtej pory nie odbierałam sobie zasłużonego snu, a po powrocie ze szkoły zdarzało mi się uciąć krótką drzemkę. Natomiast tuż przed maturą chodziłam często niewyspana, zmęczona i rozdrażniona. Zaczęłam więc przyjmować różne suplementy diety, które miały wzmocnić mój organizm i wspomóc w wytężonej nauce.

Efekty ciężkiej pracy zauważyłam dopiero po paru miesiącach. Wtedy z łatwością zaczęłam łączyć fakty i kojarzyć informacje. Po tym, jak udało mi się wiele spraw zrozumieć, nauka przychodziła mi sprawniej, a nowe rzeczy przyswajałam znacznie szybciej. Zrozumienie istotnych zależności w biologii ułatwiło mi również rozwiązywanie zadań. Im bliżej było do matury, tym częściej zaglądałam do zbiorów. Ćwyczyłam z wieloma książkami począwszy od tych bardziej znanych, kończąc na trudniej dostępnych, rzadszych egzemplarzach kupowanych w antykwariatach. Na bieżąco pracowałam oczywiście z materiałami otrzymanymi od Kursu Sikory.

Rok, w którym przygotowywałam się do matury, był najbardziej stresującym i wymagającym okresem w moim życiu. Mam wrażenie, że przez ten czas przeczytałam więcej książek i zrobiłam więcej zadań, niż przez pozostałą część mojego życia razem wziętą. Nie był to łatwy czas, ale z pewnością opłaciła się ciężka praca, gdyż dzięki temu jestem teraz spokojna o miejsce na wymarzonych studiach.

Matyńka Anna Biologia

Wed, 19 Aug 2015 11:52:00 GMT

Moje wspomnienia z nauki do matury

Aby w pełni opisać moje przygotowania do matury, trzeba cofnąć się do 2012 roku, kiedy to pierwszy raz przekroczyłam progi XIV LO im. Stanisława Staszica w Warszawie. Już wtedy wiedziałam, że na maturze będę zdawać na poziomie rozszerzonym matematykę, biologię i chemię, dlatego od początku przykładałam do tych przedmiotów szczególną wagę. Poświęcałam im więcej czasu niż innym i starałam się uczyć ich systematycznie. Jednak moja przygoda z przedmiotami przyrodniczymi zaczęła się dużo wcześniej. Już w podstawówce miałam same oceny celujące z przyrody i byłam przekonana, że mój przyszły zawód będzie się łączył z tą dziedziną nauki.

Przez pierwsze dwa lata nauki w liceum skupiłam się na nabyciu jak największej ilości wiedzy. Przygotowując się do sprawdzianów z biologii korzystałam z olbrzymiej liczby publikacji i podręczników, w tym również akademickich, jak np. Biologia Campbella czy Villego. Ćwiczyłam również te umiejętności w praktyce, rozwiązując dużo zadań ze wszystkich tych przedmiotów. Korzystałam z takich zbiorów jak np. Andrzej Kiełbasy i Henryka Pawłowskiego (matematyka), Pazdro i Dariusza Witowskiego (chemia), Barbary Bukały i Dariusza Witowskiego (biologia).

Czas wytężonej pracy przed maturą rozpoczął się dla mnie w połowie lipca 2014 roku. Większość wakacji postanowiłam poświęcić nauce, aby na początku roku szkolnego mieć już utrwalone wszystkie informacje i móc swobodnie ćwiczyć rozwiązywanie arkuszy maturalnych. Najwięcej czasu poświęcałam biologii, bo matura z tego przedmiotu wydawała mi się najtrudniejsza. Dlatego też zdecydowałam się na Kurs Sikory z biologii, który bardzo mi pomógł w optymalnym przygotowaniu się do egzaminu maturalnego. Bardzo przykładałam się do nauki na kursie, o czym świadczy chociażby to, że nie opuściłam na nim ani jednych zajęć. Oprócz tego uczęszczałam na fakultety z matematyki, biologii i chemii, które odbywały się w mojej szkole.

Oczywiście pracowałam też samodzielnie w domu. Systematycznie rozwiązywałam zadania z tych trzech przedmiotów. Korzystałam ze zbiorów zadań i arkuszy maturalnych rozmaitych wydawnictw, m. in. Operonu, Nowej Ery, Omegi. Zazwyczaj jedno popołudnie w tygodniu przeznaczałam na odpoczynek. W niemalże każdy piątek chodziłam na lekcje jazdy konnej, które umożliwiały mi odprężenie się po stresującym tygodniu i jednocześnie dawały dużo pozytywnej energii, tak potrzebnej w następnych dniach. Każdy dzień przygotowań poświęcałam na dwa przedmioty, co umożliwiało mi długie skupienie się na każdym z nich. Większość czasu spędzałam na rozwiązywaniu zadań, ale również utrwalałam informacje, nie tylko czytając podręczniki, ale też robiąc notatki.

Uczyłam się niemalże do ostatnich dni przed maturą. Ostatnie dni spędziłam na powtarzaniu całego materiału razem z koleżanką. Dopiero w weekend tuż przed maturą zdecydowałam się na odpoczynek. Okazało się to być bardzo dobrą decyzją. Dwa dni spędzone na spacerach i czytaniu książek pomogły mi odświeżyć mój mózg i przygotować się na wytężoną pracę w dniach matur.

Przygotowania do egzaminu dojrzałości pochłonęły niemalże cały rok mojego życia, ale nie żałuję ani jednej minuty na nie poświęconej. Nie tylko pozwoliły mi one dostać się na wymarzone studia medyczne, ale również pomogły rozwinąć takie cech jak pracowitość, systematyczność, cierpliwość, dyscyplina wewnętrzna.

DĘBSKA KINGA

Mon, 17 Aug 2015 13:47:00 GMT

Dzień dobry, bardzo dziękuję za słowa wsparcia i przedmaturalne rady.
Jednocześnie chciałabym podzielić się moimi wrażeniami z biologii. Matura była ciekawa, zadania bardzo rozbudowane i dużo do pisania, a w szczególności do czytania. Na szczęście dzięki rozwiązywaniu kursowych matur, w których większość zadań była zadaniami otwartymi, co nauczyło mnie szybkiego pisania, czasu starczyło mi na zrobienie i sprawdzenie wszystkich zadań. Poziom trudności ciężko ocenić, bo przy pierwszym kontakcie z arkuszem zadania wydawały się trudne, ale po chwili przemyślenia dało się je rozwiązać bez większych problemów.
Pozdrawiam, Kinga Dębska

Górzyńska Alicja Chemia

Mon, 17 Aug 2015 10:19:00 GMT

Matura - koszmar czy lekcja życia?

Matura to słowo słyszałam już od przekroczenia progu mojego liceum. Jednak tak dużo trudu sprawiło mi przebrnięcie przez trzecią klasę gimnazjum - zdanie na wysokim poziomie tzw. „małej matury”, ciągłe kucie do sprawdzianów, zapamiętywanie dat wojen, pisanie rozprawek, czytanie lektur, poznawanie tkanek roślinnych i zwierzęcych, rozumienie mechanizmów działania silnika elektrycznego, że z uporem odpędzałam od siebie tę przerażającą wizję. Na przestrogi nauczycieli, które witały nas od progu klasy, o tym jak szybko zleci nam czas do matury, miałam w głowie gotową odpowiedź: „Nie muszę się na razie tym martwić. Przecież do matury jeszcze trzy lata. To mnóstwo czasu.” Kiedy byłam już w trzeciej klasie liceum, na kilka miesięcy przed maturą, zdarzało mi się wracać myślami do tamtych dni. Miałam wtedy ochotę potrząsnąć sobą z przeszłości i wykrzyczeć jej, że już wtedy powinna była uczyć się solidnie, że głupio się robi, ignorując [mądre] słowa nauczycieli oraz że potem nie wyrobi się z całością materiału. Prawda jest bowiem taka, że dopiero kiedy przychodzi klasa maturalna, dowiadujesz się, co to znaczy mieć dużo nauki. Z nostalgią wspominasz poprzednie lata sielanki w postaci mniejszego obciążenia w szkole, braku konsekwencji z niedociągnięć w wiedzy czy błogiego lenistwa podczas weekendów.

Pierwszy raz poczułam ciężar matury dokładnie rok przed moimi egzaminami. Pamiętam, że miałam wtedy okienko, więc poszłam do biblioteki odrabiać lekcje. Podczas rozwiązywania równań moją uwagę zwrócili ówcześni maturzyści przeglądający w biegu notatki oraz porównujący swoje odpowiedzi na zadania z arkusza. Mieli akurat wtedy przerwę przed kolejnym egzaminem. W tamtym momencie zdałam sobie sprawę, że to samo czeka mnie za rok. I o ile niekoniecznie to wywołało u mnie panikę, to dopiero uświadomienie sobie jak bardzo nie jestem gotowa na ten egzamin dojrzałości i jak dużo muszę się jeszcze nauczyć sprawiło, że poważnie się zmartwiłam. Ten niepokój utrzymywał się u mnie do końca trwania matur, toteż tak długo, jak długo widywałam na korytarzach maturzystów. Z upływem czasu oddałam się celebracjom wakacji i ponure myśli przestały mnie nękać, przynajmniej przez jakiś czas.

Od zawsze byłam osobą, która uwielbiała przygotowywać plany. Wypisanie moich kolejnych kroków dawało mi poczucie, że wszystko mam pod kontrolą. Jedyne, czego mi brakowało, to konsekwencji w działaniu. Winę zwalałam na słomiany zapał. Stwierdzałam, że tak po prostu mam. Zamiast wykonać najprostsze zadanie i przejść do kolejnego, ja zabierałam się za skomplikowaną rzecz i po pierwszych niepowodzeniach zniechęcałam się i rzucałam wszystko.

Nie będę koloryzować i pisać, że przygotowania do matury były dla mnie łatwe i przyjemne. Ostatni epitet, jaki można im przypisać to zaplanowane. Układałam wiele planów i żadnego z nich nie wypełniłam w stu procentach. Prawda była taka, że im bardziej misterne plany układałam, tym bardziej spektakularną porażkę ponosiłam.

Nie próbuję jednak mówić, że moje przygotowania do matury były brakiem przygotowań, bo naprawdę wiele wysiłku poświęciłam nauce. Tyle że działałam w interwałach. Po weekendzie spędzonym z nosem w książkach od biologii, nad zadaniami z chemii i fizyki, następował tydzień, w ciągu którego nie mogłam się zmusić do jakiegokolwiek wysiłku. Obiektywnie patrząc, uważam, że najwięcej dało mi jednak takie właśnie zdobywanie wiedzy w zaciszu domowym. Kiedy już zawzięłam się na coś, to wytrwale i z drobiazgowością nad tym pracowałam. Tak było z chemią. Na moje nieszczęście miałam w szkole niski poziom nauczania tego przedmiotu. Z moim pobłażliwym nastawieniem na początku trzeciej klasy miałam poważne zaległości. Doszło do sytuacji, gdzie z próbnej matury wyciągnęłam ledwo 30%. Gdyby w tamtym momencie ktoś mi powiedział, że na majowym egzaminie uzyskam 82% to z pewnością bym tej osobie nie uwierzyła. W sukcesie pomogło mi to, że chodziłam co tydzień na Kursy Sikory i z czasem nauczyłam się czerpać z nich przyjemność. Gdy widziałam trudne zadanie, zacierałam ręce, bo chciałam się z nim „zmierzyć”. Zapisałam dwa zeszyty oraz dwukrotnie przerobiłam zeszyty ćwiczeniowe z kursów. Zmieniłam nastawienie na lekcjach szkolnych i zaczęłam robić coś poza wymaganiami nauczyciela. Dzięki tym przygotowaniom do egzaminu z chemii podchodziłam bez stresu.

Szczególnie przyjemnie wspominam przygotowania do egzaminów z angielskiego, biologii i matematyki. Te pierwsze dwa zdawałam na poziomie rozszerzonym, trzeci- podstawowym. W szkole miałam wspaniałych nauczycieli z tych przedmiotów, dzięki czemu nie musiałam dużo czasu poświęcać na przygotowania w domu. Wszystkie umiejętności oraz całą wiedzę potrzebne na maturze wyniosłam ze szkoły. Pomimo, że przygotowania do egzaminu z polskiego przebiegały podobnie - głównie w murach szkoły - to ten szczególny egzamin maturalny, część pisemna oraz ustna, najbardziej mnie stresowały. Przez pierwsze dwa lata liceum spychałam polski na drugi plan, tylko okresowo ucząc się do sprawdzianów. Chociaż traktowałam ten przedmiot po macoszemu, to regularnie chodziłam na lekcje, słuchałam, notowałam, a co najważniejsze - nie opuściłam ani jednej rozprawki pisanej w klasie. Moje wyniki mogły być wtedy słabe, jednak ów system nauki okazał się skuteczny, gdyż zdałam część pisemną na 80%, a ustną na 85%. Na przykładzie tego przedmiotu zdałam sobie sprawę jak ważne jest w przygotowaniu do matury dobre liceum. Tak wiele razy narzekałam na nawał obowiązków, dłuższy czas spędzany przeze mnie w szkole w porównaniu do znajomych z innych szkół, wymagających nauczycieli, lecz koniec końców przełożyło się to na moje wyniki. A po ukończeniu liceum Kopernika nie pozostał niesmak i żal, lecz duma, że do tej szkoły chodziłam.

Tak jak nadmieniłam wyżej, moje przygotowania do matury nie były idealne. Wiele rzeczy mogłam zrobić inaczej, lepiej. I odpowiednio, części stresów i miotania się mogłam sobie oszczędzić. Patrząc jednak z perspektywy czasu, nie zmieniałabym niczego w moim maturalnym roku. Koniec końców udało mi się - przeżyłam ten okres oraz dostałam się na wymarzone studia. Zyskałam też pewność siebie i jestem w zdecydowanie lepszym miejscu niż rok temu. Na razie cieszę się zasłużonymi wakacjami, ale już jestem gotowa no to, co przyniesie przyszły rok. Na pewno wiem, że nie będę biernie czekała aż wszystko się ułoży, tylko stawię czoło wyzwaniom i wszystko sobie wypracuję.

Kursantka Biologia Chemia Fizyka Matematyka

Fri, 14 Aug 2015 10:22:00 GMT

Moje przygotowania do egzaminu maturalnego

Swoje przygotowania do matury rozpoczęłam już po II klasie gimnazjum. Podczas wakacji przeglądałam oferty szkół wyższych, aby dokładnie dowiedzieć się, jakie przedmioty powinnam zdawać na egzaminie maturalnym, żeby dostać się na wymarzony kierunek, na uczelni, na której studiowanie byłoby spełnieniem moich marzeń.

Już w szkole podstawowej wiedziałam, że swoją przyszłość chcę związać z lotnictwem. Przepustką do tego miały być osiągnięte przeze mnie bardzo dobre wyniki z egzaminu maturalnego z matematyki, fizyki oraz języka angielskiego.

Jedyną możliwością, by osiągnąć obrany przez siebie cel była ciężka praca. Starałam się, na co dzień jak najlepiej wywiązywać ze swoich szkolnych obowiązków, regularnie odrabiając zadane prace domowe i przygotowując się do sprawdzianów. Byłam przekonana, że codzienny, nawet drobny wysiłek będzie składową dużego sukcesu na egzaminie maturalnym.

Jednak prawdziwe przygotowania rozpoczęłam dopiero w klasie maturalnej. Był to rok niezwykle wytężonej i ciężkiej pracy. W krótkim czasie musiałam nadrobić zaległości, które kiedyś powstały i nie zostały do końca uzupełnione. Aby lepiej przygotować się do formuły egzaminu rozwiązywałam arkusze maturalne z ubiegłych lat oraz zadania interdyscyplinarne. Rozwiązywanie tego typu zadań pozwoliło mi łatwiej dostrzegać zależności i powiązania pomiędzy poszczególnymi działami w zadaniach egzaminacyjnych.

Chcąc dodatkowo usystematyzować i poszerzyć wiedzę zapisałam się na Kurs Sikory. Udział w zorganizowanych zajęciach dodatkowo pomógł mi zmotywować się do nauki, a rywalizacja z innymi kursantami wymagała ode mnie tego, abym ciągle podnosiła sobie poprzeczkę i wymagała od siebie coraz więcej. Kursowe matury próbne pozwoliły mi sprawdzić moje postępy, weryfikowały moje umiejętności i wskazywały braki, które musiałam jeszcze uzupełnić przed samym egzaminem maturalnym.

Denys Adriana Historia WOS

Fri, 14 Aug 2015 10:17:00 GMT

Wspomnień czar – czyli o przygotowaniach do matury

Muszę przyznać, że ostatni rok szkolny był dla mnie czasem niezwykle intensywnym, ale i owocnym. Spożytkowałam go w głównej mierze na przygotowaniu się do egzaminu dojrzałości. Ponieważ jestem osobą ambitną i lubiącą wyzwania, postanowiłam zapisać się na Kurs Sikory. Słyszałam o nim wiele pozytywnych opinii od uczniów Hoffmanowej, do której uczęszczałam. To dało mi pewność, że przygotuję się rzetelnie, a matura nie będzie tak straszna, jak ją malują. Zapisałam się więc na historię oraz wiedzę o społeczeństwie – dwa przedmioty, na których najbardziej mi zależało, ze względu na wybrany przeze mnie kierunek, czyli prawo.

Początki były trudne. Niełatwo pogodzić ze sobą naukę w jednym z lepszych warszawskich liceów z wczesnym wstawaniem w soboty na zajęcia. Wymagało to ode mnie dobrej organizacji czasu, determinacji oraz bezkompromisowości. Opuściłam bodajże jeden dzień Kursu, ponieważ byłam na szkolnej wycieczce. Zależało mi na tym, aby się na tych lekcjach pojawiać. Rozwiązywanie ćwiczeń z kompendiów wiedzy czy uczestnictwo w pasjonujących dyskusjach, które nie tylko pomagały przygotować się do egzaminu dojrzałości, ale i kształtowały moje poglądy, a także cykliczne sprawdzanie dotychczas zdobytej wiedzy poprzez testy i próbne matury – po prostu czułam, że warto. Wiedza, którą zdobędę, na pewno nie pójdzie na marne. I tak też się stało.

Oczywiście, uczyłam się też sama. Profesorowie z Kursu polecili mi repetytoria, z których czerpałam niezbędną wiedzę. Oprócz tego rozwiązywałam próbne matury, które pozwoliły mi oswoić się z nową formułą egzaminu oraz rozładowywały napięcie i stres towarzyszące przygotowaniom. Uczestniczyłam też w zajęciach dodatkowych organizowanych przez mojego wychowawcę (nauczyciela historii i wiedzy o społeczeństwie) oraz historyka uczącego w Hoffmanowej. To wszystko pozwoliło mi przygotować się do matury, a w konsekwencji dostać na wymarzony kierunek – prawo.

Pabich Dominika Biologia Chemia

Sun, 24 Aug 2014 12:06:00 GMT

Wrzesień 2013. Najdłuższe wakacje w moim życiu dobiegały końca. Od matury minęło już kilka miesięcy, jednak mój wynik mnie nie zadowalał. Nie dostałam się na studia pierwszego wyboru – stomatologię na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym. W pierwszym momencie miałam wrażenie, że to koniec świata. ‘Co teraz?’ myślałam. Były łzy, rozpacz i żal do samej siebie. A przecież mogłam nauczyć się lepiej!

Jednak kto powiedział, że maturę pisze się tylko raz? Pomyślałam sobie: a może stomatologia nie była mi pisana? Może to nie to.. Zaczęłam się zastanawiać nad innymi kierunkami. Na myśl przyszła mi weterynaria. Kocham zwierzęta od dziecka, a przecież to też medycyna. Tak, to było to! Musiałam wziąć się do pracy. Kupiłam zbiory zadań, zapisałam się na Kurs Sikory. Rozpisałam sobie plan nauki co do dnia. Komórka, wirusy, bakterie, i jeszcze w międzyczasie tlenki, zasady i sole… Postanowiłam zacząć moje przygotowanie od opracowania materiału i zrobienia porządnych notatek.

W międzyczasie rozpoczął się rok akademicki i zaczęłam studia na Biologii. Niemal od pierwszego dnia wiedziałam, że to nie to. Część zajęć była ciekawa, jednak nie byłam przekonana. ‘Czy naprawdę chcę oglądać pantofelki do końca życia?’ myślałam. Było to ciekawe doświadczenie, mogłam zobaczyć jak wygląda życie studenckie, nauka do egzaminów. Jednak to nie był mój kierunek. To zmotywowało mnie do bardziej intensywnej pracy!

W styczniu nastąpił przełom – i w nauce do matury i w studiach. Zrozumiałam, że studiowanie zabiera mi mnóstwo cennego czasu, którego już nie odzyskam. Biologia nie pomagała mi w przygotowaniach do matury, a wręcz przeciwnie. Podjęłam więc decyzję o zrezygnowaniu ze studiów. To była dobra decyzja. Mogłam w 100% poświęcić się maturze. Notatki były już gotowe, a więc nadszedł czas na zbiory zadań.

Wiosenne miesiące zleciały mi na testach, zadaniach, próbnych maturach. Spokojnie mogę powiedzieć, że rozwiązałam tysiące zadań. Kosztowało mnie to mnóstwo ciężkiej pracy, ale wiedziałam, że się opłaci.

W końcu zakwitły kasztany, przyszedł maj. Z dnia na dzień byłam coraz bardziej zestresowana, chociaż czułam, że jestem dobrze przygotowana. Ostatnia powtórka i skończyłam z nauką parę dni przed maturą. Potem relaks, odpoczynek i mentalne przygotowanie do egzaminu.

Dni matur z chemii i biologii nadeszły bardzo szybko. Nie mogłam spać ani jeść. Byłam okropnie zestresowana, bardziej niż rok wcześniej. Jednak teraz wiem, że niepotrzebnie. Czułam, że matura poszła mi dobrze. Trochę denerwowałam się o chemię, bo w moim odczuciu była dość trudna. Jednak cieszyłam się, że już po wszystkim!

Po półtora miesiąca czekania w końcu przyszedł ten dzień – 27 czerwiec. Odbiór wyników maturalnych. Na studia byłam już zarejestrowana, więc został ostatni krok. Wpisanie wyników. Od rana myślałam tylko o tym! Pojechałam do szkoły, odczekałam w kolejce. Gdy spojrzałam na kartkę z wynikami, mojemu zaskoczeniu nie było końca…

Udało się! Poprawiłam mój wynik z biologii o ponad 20%, a z chemii o 15%! To wystarczyło, aby dostać się na wymarzony kierunek. Teraz mogę powiedzieć, że rok ciężkiej pracy się opłacił. Warto przemęczyć się te kilka miesięcy, aby spełnić marzenia. Teraz nie mogę się doczekać rozpoczęcia roku akademickiego – już jako studentka Weterynarii.

BATTE SZYMON

Sat, 23 Aug 2014 13:48:00 GMT

Witam,
Kurs Sikory to mnóstwo wykonanych zadań maturalnych oraz rzetelna i fachowa pomoc.
Dzięki wykładom udało mi się zdobyć 90% z chemii rozszerzonej oraz 90% z biologii rozszerzonej.
Szczególne podziękowania kieruję w stronę Pani Krystyny Gochny oraz Pana Leszka Szablewskiego a przyszłym kursantom życzę sporo wytrwałości.
Szymon Batte

SZAFRANOWSKA ZUZANNA

Wed, 20 Aug 2014 13:50:00 GMT

Halo, dzień dobry!
Z natłoku myśli i planów nie podzieliłam się wrażeniami po maturze w maju, zatem robię to teraz. Mimo powszechnej opinii, że tegoroczna matura rozszerzona z fizyki i matematyki była wyjątkowo trudna, udało mi się nie spanikować i odpocząć przed samymi egzaminami. Okazało się to świetnym pomysłem - jak się wczoraj okazało, uzyskałam 92% z fizyki rozszerzonej. Przy moich pozostałych wynikach (94% z matematyki rozsz. i 100% z ang. rozsz.) umożliwia mi to dostanie się na każdy kierunek Politechniki Warszawskiej - więc i spełnienie marzeń o Automatyce i Robotyce na MEiL-u. W dużej mierze zawdzięczam to decyzji o zapisaniu się na Kurs Sikory!
Pozdrawiam serdecznie,
Zuza Szafranowska