Udowodnij, że Francja XVII wieku była monarchią absolutną.
Francja u schyłku XVI wieku, przeszła w ręce dynastii Burbonów za sprawa Henryka IV, który został królem w 1589 roku i przez cały XVII wiek była rządzona przez tą dynastię, a formę ich rządów, którą z czasem osiągnęli można nazwać monarchią absolutną..
Monarchia absolutna jest to forma rządów, w której monarcha skupia pełnie władzy, czyli sprawuje władzę zarówno wykonawczą i ustawodawczą.
We Francji XVII wieku kształtował się absolutyzm, ze względu na skupianiu pełni władzy w osobie władcy, który nie licząc się z innymi organami sam podejmował decyzje dotyczące spraw zarówno wewnętrznych jak i zewnętrznych państwa francuskiego. Jednak pełna monarchia absolutna pojawiła się dopiero w II połowie XVII wieku.
Po przejęciu władzy przez Henryka IV Burbona w 1589 r., Francja nie była jeszcze monarchią absolutną, ale można zauważyć pewne reformy znacznie wzmacniające króla względem Stanów Generalnych, czyli parlamentu francuskiego, w którego skład wchodzili przedstawiciele wszystkich stanów społecznych. Henryk IV przez zakończenie wojen religijnych nękających Francje w XV wieku i uspokojenie sytuacji wewnętrznej, umocnił swoją pozycję przez zwiększenie liczby urzędników królewskich, odzyskanie dóbr królewskich oraz znaczną rozbudowę armii.
Znaczne reformy przyszły jednak po jego śmierci w 1610 r. Wtedy jeszcze władzę przejęła jego żona Maria Medycejska, ze względu na to że syn, Ludwik XIII był za młody. Jednak już w 1617 roku objął pełnie władzy, a znaczącym krokiem w historii Francji było mianowanie na swojego doradcę kardynała de Richelieu, którego mianował pierwszym ministrem. Richelieu praktycznie przejął pełnie władzy od króla.
Polityka Richelieu polegała na reformie Francji. Chciał on podporządkować wszystko racji stanu, scentralizować władzę, zwiększyć liczbę urzędników królewskich w Radzie Królewskiej, w miejsce przedstawicieli arystokracji, a zamiast gubernatorów prowincji, których funkcje również sprawowali arystokracjo obsadzić intendami, a także całkowicie chciał się rozprawić z opozycją. Za rządów Richelieu całkowicie upadło znaczenie Stanów Generalnych przez ograniczenie ich uprawnień, a także zmalało znaczenie szlachty min. nie mogli oni posiadać zamków. W 1628 roku pozbawił on hugenotów politycznej niezależności oraz przejął ich twierdze łamiąc przy tym edykt nantejski z 1598r., nadając im jedynie w 1629r. edykt łaski dający im wolność wyznania. Richelieu przyczynił się również do rozwoju gospodarczego Francji przez politykę merkantylizmu, czyli przez wspieranie rodzimej produkcji, ograniczając import towarów. Tworzył także spółki handlowe min. z Ameryką, Indiami czy Rosją. Richelieu zmarł w 1642r. a rok później w 1643r. zmarł Ludwik XIII i z tego samego powodu jak po śmierci Henryka IV, zbyt młodego wieku syna, władzę przejęła wdowa po Ludwiku XIII Anna Austriaczka. Rzeczywistą władzę pełnił jednak pierwszy minister, Włoch z pochodzenie kardynał, Jules Mazarini, który kontynuował politykę swojego poprzednika. Ten jednak spotkał większe trudności, gdyż w 1648 roku wybuchła fronda, czyli bunt przeciw polityce podatkowej rządu i absolutystycznym dążeniom kardynałów. Parlament paryski domagał się zmian ustrojowych, żeby mieli większy wpływ na politykę państwa. Mimo początkowego sukcesu, przez konflikty między arystokracją i parlamentem Mazarini rozbił powstanie w 1653 roku. Skutkiem tego było zniszczenie kraju i wyczerpanie ludności.
Mazarini zmarł w 1661r. i władzę obejmuję Ludwik XIV, który nie decyduję się już na powoływanie I ministra i sam postanawia rządzić państwem. Zaczyna on radykalne zmiany. Od razu podejmuje decyzję o przeniesieniu swojej siedziby do Wersalu. Aby zapobiec buntom korumpuje arystokracje, która staję się mu w pełni posłuszna oraz opiera administracje państwa na mieszczaństwu, aby za stanowiska zrezygnowali z dążeń politycznych. Ludwik XIV stał się w pełni władcą absolutnym. Sam o sobie mówił „państwo to ja”, gdyż tworzył prawa i sam był ponad prawem. Ludwik likwidował opozycję, przez osadzanie jej przywódców w Bastylii, usuwał także kompetentnych urzędników, aby obsadzać urzędy jedynie mu posłusznymi ludźmi co jednak miało złe konsekwencje gdyż ucierpiała na tym administracja, gdyż często urzędnicy nie nadawali się do swojej pracy.
Ludwik XIV, nazywany także „Królem Słońcem” stał się również zagorzałym katolikiem i dążył do usunięcia z Francji kalwinistów. Dlatego też w 1685r. zniósł on edykt nantejski i zmusił hugenotów do emigracji, przez co Francja stała się państwem jednolitym religijnie. Jednak to był kolejny cios dla gospodarki Francji, gdyż wraz z hugenotami, kraj opuściła elita ekonomiczna. Natomiast nadmierne obciążenia podatkowe spowodowały pogorszenie sytuacji w rolnictwie. Jeżeli chodzi o politykę zagraniczną sytuacja wyglądała nie lepiej. Wojny z Habsburgami i Holandia przyniosły mu zdobycze terytorialne w postaci Alzacji, jednak spowodowało to powstaniu ligi augsburskiej, czyli koalicji przeciw Francji, która pokonała Ludwika XIV i musiał on oddać zdobyte tereny. Przed śmiercią Ludwik XIV stoczył również wojnę o sukcesję hiszpańską, dzięki czemu jego wnuk Filip V obejmuje tron hiszpański, jednak Francja nie ma z tego szczególnych korzyści, a jedynie wyczerpanie tą wojną spowodowało kres politycznej dominacji państwa Burbonów w Europie. Ludwik XIV zmarł w 1715r.
Reasumując Francja dopiero za panowania Ludwika XIV stała się monarchią absolutną, bo wcześniej mimo silnej i radykalnej władzy, to skupiona była ona w rękach kardynałów, którzy mieli silniejszą pozycję niż królowie.
Generalnie oprócz dużej ilości reform wewnętrznych, szczególnie za czasów Richelieu i Mazariniego, które wzmocniły gospodarkę Francji, monarchia absolutne niosła za sobą złe skutki, co doprowadziło do utraty przez państwo pozycji mocarstwa. Zrujnowany wewnętrznie kraj, przez dążenia Ludwika XIV do pełni władzy spowodował, że Francja nie mogła już dalej poprawnie funkcjonować, a także stała się krajem skorumpowanym oraz nietolerancyjnym, co spowodowało niemal stuletni kryzys państwa Francuskiego.
