Napisz wypracowanie na temat: Scharakteryzuj kontakty polityczne pierwszych Piastów.
Wczesne średniowiecze to okres, w którym stosunki międzynarodowe były w dużej mierze determinowane przez kontakty osobiste. Sytuacja zmieniała się szybko, gdyż władcy często nie kontynuowali polityki poprzedników. Najtrwalszą formą stabilizowania konfliktów były małżeństwa dynastyczne oraz hołdy lenne. Z tych instrumentów umiejętnie korzystali pierwsi Piastowie rozbudowując państwo plemienne do poziomu ważnego de facto grana w polityce regionalnej i zauważalnego w ogólnoeuropejskiej. Za pierwszych Piastów dla potrzeb tej pracy uznamy panujących do czasu rozpadu monarchii wczesnopiastowskiej – czyli: Mieszka I, Bolesława Chrobrego i Mieszka II.
W początkach istnienia państwa piastowskiego szczególne znaczenie miały kontakty z krajami skandynawskimi. Według jednej z hipotez sam Mieszko I był Skandynawem (niektórzy dopatrują się tego w imieniu Mesco Lux). Za Skandynawów (prawdopodobnie Waregów) uznaje się też jego drużynę. Również kontakty dynastyczne przemawiały za tą hipotezą – jedna z córek Mieszka była żoną najpierw Eryka Wspaniałego a potem Swena Widłobrodego, najważniejszych postaci w polityce ich regionów. Kontakty z Danią i innymi państwami regionu tracą na znaczeniu po śmierci Mieszka, choć już za jego panowania to nie one były kluczowe dla polityki zagranicznej państwa.
Pierwszą datą, którą przyjmuje się jako pewną dla historii Polski jest rok 965 – data przybycia Dobrawy do Mieszka. Była ona księżniczką czeską, która po chrzcie władcy Polski miała zostać jego żoną. Była to rozsądne posunięcie Mieszka, gdyż wiązało się z przyjęciem chrztu z Czech, co odsuwało niebezpieczeństwo stania się państwem podległym Cesarstwu. Czechy były państwem słabszym, a co najważniejsze nie posiadały własnej metropolii – w przeciwieństwie do mającej już kilka arcybiskupstw Rzeszy. Sojusz polsko – czeski trwał przez lata jako zabezpieczenie dla obu państw przed całkowitą podległością wobec cesarza. W przeciwieństwie do kontaktów ze Skandynawią, te z Czechami prężnie rozwijały się po śmierci Mieszka – czego dowodem może być to, ze pierwszy polski święty, św. Wojciech pochodził z Czech, a pierwszym arcybiskupem został jego brat Radzim – Gaudenty.
Kwestia stosunków piastowsko – niemieckich jest wyjątkowo skomplikowana. Po śmierci Dobrawy zoną Mieszka została Oda (Ote – wg Dagome Iudex), córka margrabiego Miśni. Pozycja Piastów była więc równa nie cesarskiej, ale podobna do lenników cesarza. Zdaniem prof. Stanisława Szczura historię Polski w tym okresie można i należy rozpatrywać wraz z historią Niemiec. Innym dowodem (który powoduje hipotezy o wasalno – lennym stosunku Polski do cesarza) jest konflikt z Hodonem. Zdaniem badaczy cesarz rozwiązywał go jak konflikt między swoimi wasalami – tzn. nie poparł Hodona w jego działaniach zbrojnych.
Najważniejszym wydarzeniem dla stosunków polsko – niemieckich w czasach pierwszych Piastów był zjazd w Gnieźnie w roku 1000. Tam to Bolesław Chrobry przyjmował cesarza, który dokonał symbolicznego gestu włożenia mu na głowę swojego diademu. Zazwyczaj interpretuje się to jako zgodę na koronację, ale też dowód, że Chrobry miał być królem zależnym od cesarza w jego koncepcji odrodzenia Cesarstwa Rzymskiego. Chrobry miałby stać się władcą Słowian (Sclavinii), co jest dowodem poważnego traktowania go przez cesarza – jako najważniejszego gracza w polityce regionu. Przyjmuje się, że Mieszko I nie złożył cesarzowi hołdu lennego z całego terytorium państwa, ale miał go składać z ziem zdobytych na plemionach pogańskich na zachód od Odry. Również po Mieszku często były małżeństwa Piastów z arystokracją niemiecką, aż do wejścia w obręb rodziny cesarskiej (choć nie doszło do małżeństwa z samą rodziną). Wczesne średniowiecze to także okres sporów o organizację kościelną – próby podporządkowania sobie Kościoła polskiego przez arcybiskupa Magdeburga. Po śmierci Ottona III konflikty polsko – niemieckie uległy znacznemu ochłodzeniu (niekiedy była to otwarta wrogość), co poskutkowało koronacją władcy dopiero w 1025 roku.
Silnym państwem graniczącym z Polską była też Ruś. Również było to młode państwo o podobnym charakterze. Członkowie dynastii Piastów zawierali małżeństwa z księżniczkami ruskimi, co jednak nie powstrzymywało wojen. Chrobry interweniował w wewnętrzne sprawy Rusi w czasie sporu o schedę po Włodzimierzu Wielkim, co położyło się cieniem na stosunkach polsko – ruskich za panowania Jarosława Mądrego. Chrobry zdobył nawet Kijów, ale popierany przez niego kandydat nie zdołał utrzymać władzy. Przez długu czas toczono również spór o Grody czerwieńskie. nieostrożna polityka spowodowała w końcu najazd ruski, który połączony z czeskim i reakcją pogańską położył kres państwu piastowskiemu.
Omówienia wymagają także stosunki z papiestwem. Polska była położonym najdalej na wschód państwem uznającym władzę papieską. Z terytorium kraju i przy wsparciu władców wyruszały misje chrystianizacyjne, np. do Prusów czy Jaćwięgów. Polska regularnie odprowadzała należności do Rzymu. Te właśnie przyczyny czyniły kraj ważnym z punktu widzenia papiestwa. Przełożyło się to na szybką zgodę na otworzenie arcybiskupstwa i koronację władcy.
Trudno mówić o kontaktach Piastów z plemionami pogańskimi. Polska podejmowała misje i prowadziła wojny z poganami. Jedynym liczącym się politycznie plemieniem byli Wolinianie. Równie trudno byłoby scharakteryzować wewnętrzne stosunki polityczne – jedynymi samodzielnymi granami politycznymi byli biskupi. Lata pierwszych Piastów to jeszcze nie epoka potężnych urzędników czy feudałów.
Polska pierwszych Piastów rozwijała się prężnie i w związku z tym szybko stała się istotna w polityce regionalnej i europejskiej. Kontakty polityczne były rozwijane mądrze, a korzystne mariaże otwierały drogę do dalszego rozwoju. Choć Polska nie miała kluczowego znaczenia dla kontynentu, to przez długi czas władcy piastowscy tworzyli do tego solidne podstawy i gdyby nie zdarzenia losowe, to w niedługim czasie Polska na pewno stałaby się ważnym graczem w polityce Europy.
